فی البداهه | هما محمودی

اواخر تابستان که فرا میرسد، حسی عجیب انسان را تسخیر میکند. همه، بدون هیچ استثنایی بر این عقیده اند که: "تابستان خیلی کوتاه بود! به هیچ کارمان نرسیدیم!" هیچ کس از کردهی خود راضی نیست. نه آن که تابستانش را به فراگیری علمی و یا یادگیری مهارتی اختصاص داده، چرا که فکر میکند تلاشش به نحو احسن نبوده؛ نه آن که کل تابستان را به دراز کشیدن روی تخت و دیدن اپیزود پشت اپیزود سریالهای جدید سپری کرده، چون هنوز هم سریالهایی وجود دارند که در صف دانلود هستند و وقت نکردهاست آنها را ببیند؛ و نه آن که بیشتر اوقاتش را بیرون از خانه و همراه دوستانش گذرانده، زیرا هنوز از این سِیر و سفر، سیر نشده و کافه های زیادی هستند که تاکنون کشفشان نکرده.
هزار کار نکرده و هزار برنامهی نوشتهشده ولیکن اجرانشده وجود دارند که در پایان تابستان، جلوی چشممان قدمرو میروند. انگار که ضربالمثل《وقت را غنیمت دان، آنقدر که بتوانی!》گوشهای روی طاقچه برای خودش خاک میخورد و هیچکس به آن توجهی ندارد.
اوایل تابستان، هنگام نوشتن برنامهای که وقت سر خاراندن هم برایمان باقی نمیگذارد و همه علایق و سلایق ما را پوشش میدهد، شور و شوق فراوانی داریم و برای انجام دادن این برنامه، عطش بسیار. پس چه میشود که آخرش به زور، فقط یک قلم از آنها را اجرا میکنیم؟ پس چه میگویند که هرچه روی کاغذ بیاوری، حتما انجامش میدهی و به آن میرسی؟!
من که بعید میدانم. با نشستن و آوردن یک مشت کلمه روی یک صفحه، چیزی درست نمیشود. باید دل به دریا بزنی و کار را شروع کنی. با روی غلتک افتادن کارهاست که برنامهی آدم به مرحلهی اجرا میرسد. با شروع کردن از همین سهشنبه و ساعت ۴ و ۵۶ دقیقهی عصر، بی آن که منتظر شنبه و یا رند شدن ساعت باشیم.
میدانی، برای همین است که همیشه پاییز را دوست داشتم. پاییز وقت منتظر شنبه ماندن به آدم نمیدهد. باید کارت را هرچه زودتر شروع کنی. پاییز وقت یک سر و هزار سودا داشتن است. پاییز است که به آدمی حس زنده بودن میدهد. به غروب دلگیرش و به هوای سردش نگاه نکنید. چرا که پاییز، حس نشاط را به جان آدمی تزریق میکند.
این پاییز، با بقیهی پاییزها فرق میکند. قرار است زندگی دوباره در دانشگاه به جریان بیفتد. دوباره جمعشدنهای دوستانه و در سروکلهی هم زدن، دوباره رفتن به درب دفتر اساتید برای گرفتن نمره، دوباره با یک لیوان قهوه در دست از این کلاس به آن کلاس دویدن، دوباره درازکشیدن روی چمن و خیره شدن به آسمان، دوباره پرتاب کردن هرچه دمدست است روی سر کسی که میگوید: "امتحان که خیلی آسون بود!"، دوباره بحث و کنگره گذاشتن در جمعهای فعال دانشجویی، دوباره غم، شادی، زندگی ...!
شاید این بار کلیدهای این پیانو، قرار است قطعه زیباتری بنوازد. پس با من همراه شو و دل به دریا بزن!