پایان!

یادداشت - نیلوفر افشار

دنیای ما دنیای پایان‌هاست. پایان غم، پایان شادی، پایان احساسات و... . حتی خورشید که قرن‌هاست با سخاوت‌مندی هرچه تمام‌تر با گرمایَش، زمین را در آغوش گرفته و با نورش، رخ زیبای زمین را نمایان کرده، روزی با گرمایش زمین را می‌سوزاند. دیدید؟ این هم پایان داشت!

بعضی اوقات، ما انسان‌ها خیال و آرزوی «ابدیت» در ذهن می‌پرورانیم. بر دهان منطقی که می‌گوید: «ابدیتی وجود ندارد!»، مهر خاموشی می‌کوبیم؛ چشمانمان را بر حقیقت جداناپذیر از وجودمان می‌بندیم و می‌گوییم: «تا ابد!»

شاید بگویید کسانی هستند که «تا ابد» قلبشان در سینه‌ هم می‌تپد؛ اما من می‌گویم نهایتش تا «آخرین نفس» است! و بعد، این خاک است که صاحب اجباری قلب می‌شود. تنها چیزی که می‌ماند، یادها و خاطره‌ها و شاید اشک‌هاست، که آن‌ها هم با «آخرین نفس»های بعدی، راهی آغوش خاک می‌شوند. باز هم پایان!

کسی که قول «ابدیت» می‌دهد، اما بعدا نه فقط قولش، بلکه هرچیز وابسته به آن قول را فراموش می‌کند، فرق دارد با کسی که از همان ابتدا قول می‌دهد که حتی اگر «پایان یافت»، فراموش نکند.

زمانی هست که «ابدیت» جلوی چشم‌هایمان تمام می‌شود؛ پوچ بودن قول‌هایمان را به چشم می‌بینیم و کسی چه می‌داند؟ شاید دیگر سراغ قول‌های غیرممکن نرویم.

اما بعضی اوقات، چه در خیالات و آرزوهایمان، چه در واقعیت، می‌گوییم «تا ابد!»؛ ولی فراموش می‌کنیم. قول «ابدیت» را از یاد می‌بریم و حتی یادمان می‌رود آن مهر خاموشی را که بر دهان منطق زده‌ایم، حذف کنیم.

این‌گونه حتی منطق هم نمی‌تواند بیاید و بگوید: «دیدی گفتم ابدیتی وجود ندارد؟» و با این حرفش باعث شود به یاد آوریم که «پایان یافت!». آری! ما فراموش می‌کنیم.

این‌گونه هم نیست که بگوییم «پایان»، قسمتی تلخ از زندگی ماست؛ همیشه این‌طور نیست. وقتی نویسنده‌ای داستانی بنویسد، داستانش در ذهن حک می‌شود؛ اما اگر نویسنده داستانش را تمام نکند چه؟ بعدها، چه‌قدر از آن را به‌یاد می‌آوریم؟

فراموشی تلخ است. فراموشی یعنی از یاد بردن خنده‌ها، اشک‌ها، لبخندها، آغوش‌ها، دل‌گرمی‌ها و هر چیز دیگری که شکل گرفته. ذهن ما آن‌قدر جا دارد که نیاز نباشد به‌خاطر جا باز کردن برای خاطرات جدید، قبلی‌ها را فراموش کنیم. به‌جای فراموش کردن، یک مهر «پایان» بر پرونده‌ خاطرات بزنیم؛ بگذاریم گوشه‌ ذهن‌مان؛ بگذاریم سال‌ها همان‌جا بماند و خاک بخورد؛ اما فراموش نکنیم. فراموشی تلخ است!

کاشتن گل «فراموشم نکن» در قلب معشوق، صد بار زیباتر از قول «ابدیت»ی است که بخواهد بعدا فراموش شود.