شمارۀ ۹۰ | خشت اول | امیرمهدی کریمی
حالا که دوباره به ایام ملکوتی پایانترم نزدیک میشوم، به یاد پیماننامۀ خود در فضای خفقان ریاضی۱ میافتم: «ترم بعد هر روز هشت ساعت درس میخوانم. ترم بعد تمام کلاسها را شرکت میکنم. ترم بعد حل تمرینها را جدیتر میگیرم. ترم بعد همانند ترم گذشته نخواهد بود. ترم بعد...»
خنده بر لب میزنم. چقدر ساده بودم که فکر کردم میشود از ماتریکس خارج شد. حالا دوباره من ماندهام و ساعتها فیلم، هزاران صفحه کتاب و میلیونها سوالِ بدون پاسخ؛ از جمله: «آیا برای پاسشدن در فلان درس، تغییر جنسیت کافی است یا نه؟».
تصمیم میگیرم به دوست خود پیام بدهم تا وضعیت درسی او را جویا شوم. او هم مانند من در گل گیر کرده؛ ولی نمیدانم چرا او نفر اول کلاس میشود و من نه. روزهای باقیمانده تا امتحان را میشمارم. حساب میکنم هر روز باید یک فصلِ پنجاه صفحهای را بخوانم. بله؛ کاملاً منطقی است. به یاد پیماننامۀ خود میافتم.
تصمیم بعدی در این شرایط، اقدام به ترک تحصیل است؛ اما جایگزین آن چیست؟ با یک دو دو تا چهار تای ساده میبینم که میوه فروشیِ کنار دانشگاه چه سود هنگفتی دارد و چه پولی پارو میکند؛ اما وقتی بیشتر فکر میکنم، میبینم که کلاسهای ساعت نه صبح را بهعلت بیماریهای نادر که حتی پزشک دانشگاه هم نمیتوانست تشخیص دهد، نمیرفتم؛ اما ساعت یازده به خواست و ارادۀ پروردگار مهربان شفا پیدا میکردم و به دانشگاه میآمدم. من چگونه طاقت بیدارشدن در ساعت چهار صبح را خواهم داشت؟ به یاد پیماننامۀ خود میافتم.
گوشی را برمیدارم تا به گروههای درسی که مدتهاست چکشان نکردهام، سری بزنم. آنجا هم خبر خاصی نیست. انگار همه در حال درسخواندن هستند. در یکی از گروهها آهنگ فرستادهاند و آنجاست که میفهمم دیگر آهنگ بندری هم حالم را خوب نمیکند. در گروه دیگری عدهای در حال بحثکردن روی سوالاتی هستند که چیزی از آنها نمیفهمم. بیشتر از این نباید وقت را تلف کرد. به یاد پیماننامۀ خود میافتم.
قصۀ بالا که شاید داستان این روزهای خیلی از ما از جمله خود من باشد، حقیقتی تلخ را بهمان گوشزد میکند؛ اینکه مسیر دقیقاً جلوی رویمان است ولی گاهی سرمان در گوشیهاست که نمیتوانیم آن را ببینیم یا شاید هم خودمان دوست نداریم که آن را ببینیم. جملۀ قبل را بار دیگر بخوانید. گاهی شنیدن حقیقت دردناک است؛ اما چه خوب میشود که از آن نهراسیم و به ندای زمخت آن گوشِ جان بسپاریم. امیدوارم که تلنگری هر چند کوچک برای عدهای باشد. به یاد پیماننامۀ خود بیفتیم.