یادداشت | به قلم حسین سروش

یکی از دروسی که به شدت تحتتاثیر مجازی شدن قرار گرفت، تربیتبدنی است.
اگر از دور بخواهیم به آن نگاه کنیم، این، بهترین فرصت برای من و امثال من، که اگر بحث خوردن غذا و قضایحاجت نبود از فرط بیتحرکی جلبک رویمان سبز میشد بود که به طرفهالعینی این واحد را پاس کرده و شرش را بکنیم. حداقلش، اینکه دیگر قرار نبود مانند خر بدویم و بعد از ۲۰ دور رفت و برگشت درحالی که با پنج لیتر عرق خالص و چشمهای از حدقه بیرون زده مانند جانی به استاد نگاه میکنیم، بر زمین ولو شده و تقاضای استراحت کنیم. چیزی که درحالحاضر قادر به انجامش هستیم این است که بدون هیچ علائم حیاتی، روی تخت خود دراز کشیده، به صفحه ویکلس زل زده و به آرامی از اکسیژن هوا استفاده میکنیم. جوری که اگر کوآلای نر شما را در آن حالت ببیند بهزعم رابطه فامیلی گل از گلش میشکفد و شما را در بغل میگیرد.
البته همه چیز به همین راحتی تمام نمیشود. مهمترین و سختترین کاری که در طول ترم نیاز به انجامش دارید این است که تمرینات استاد را در خانه انجام دهید و از خود فیلم بگیرید. به من اعتماد کنید، این مورد حتی از زمان حضوری نیز سختتر است؛ مخصوصا برای افرادی که قرنطینه به بهترین نحو به آنها ساخته و با ساخت تپهای مرتفع به زیبایی مناطق گردشگری کشور کمک شایانی کردهاند. متاسفانه آنقدر در این مدت غذا خوردهایم که شنا سوئدیمان بیشتر شبیه به شنا بنگلادشی است.
فرایند تولید فیلمهایی که میگیریم هم، خود داستانی جداگانه دارد. برای مثال بعد از اینکه با بدبختی و سختی تمام دراز نشست میزنی، تازه میفهمی که دوربین را به خوبی تنظیم نکردهای و بجای خودت، از پدرت فیلم گرفتهای که با زیرپیرهنی ماماندوز روزنامهاش را میخواند. همه اینها اما در صورتی اتفاق میافتد که برادرت بیدار نباشد؛ در غیر این صورت وقتی در اوج کار هستی، آهنگ «امشب دل من هوس رطب کرده» را با تحریر میخواند.
اوضاع میتوانست به همین شکل ادامه یابد، اما نمیدانم کدام از خدا بیخبری برای اولینبار ایده «روشن کردن وبکم دانشجویان» را ارائه کرد. استاد با اینکه میداند درسش ساعت ۸ صبح ارائه میشود، اما باز هم از خیر وبکم زدن نگذشته و گاها حضور و غیاب را با این حربه انجام میدهد. لازم به ذکر است که در آن ساعت از روز، خود تام کروز بیشتر به بابا پنجعلی در سریال پایتخت شباهت دارد؛ ما که دگر جای خود داریم بزرگوار.
هر چه که هست انگار قرار است این درس، با شکل و شمایل مجازی هم دمار از روزگارمان در بیاورد و در کمال تعجب، حتی از یک درس سه واحدی نیز دغدغهاش بیشتر باشد. به قول آن سالبالایی عزیز که میگفت: «هر چه واحد کم، دردش بیشتر!»