خشت دوم | شماره ۸۰ | حافظ سلطانی

«تمام مدارس و دانشگاههای تهران تا پایان هفته تعطیل است» خبری که اوایل اسفندماه ۹۸ اعلام شد و بعد از آن صدای خوشحالی دانشجویان خوابگاهی به آسمان رفت. خیلیها چمدانها را بستند و برای استراحتی یک هفتهای به سمت شهر و دیار خود شتافتند؛ اما همگی بیخبر بودند که این یک هفته برای مدتها تمدید شد و میشود و خواهد شد و هنوز آن هفته لعنتی به پایان نرسیدهاست. علی برکت الله!
البته لازم به ذکر است که با مجازیشدن دانشگاهها، اتفاقات جالبی رخ داد و تجربههای خوب و بدی را برای همه رقم زد که یکی از این تجربهها همکلاسی شدن با سلبریتی معروف، آقای احمد ذوقی بود! مدتی گذشت و این نامهای عجیب و غریب خیلی پیشرفت کرد و امان استادان را برید؛ مثلا روزی یکی از استادهای ادبیات از حافظ شیرازی سخن میگفت که ناگهان من فقط با اسم کوچکم، حافظ، وارد کلاس شدم و استاد با خشم گفت:« چرا هر روزی که من درباره شاعرا حرف میزنم یه نفر با اسم همون شاعر وارد کلاس میشه؟! هفته قبل مولانا اومد تو کلاس، دو هفته قبل هم فردوسی و الان هم که حافظ. خجالت بکشید! بسه دیگه!» اما در ادامه من، دست و پا گم کرده و حیران خود را معرفی کردم و به خاطر خطای انسانیِ ناخواسته(!) عذرخواهی کردم و با مرحمت استاد مشکل برطرف شد!
همگی به خوبی میدانیم که در این شرایط، فشارهای عصبی چه از جانب درس و چه از جانب دیگر موارد بیش از قبل شدهاست؛ ولی در این دوران و روزگار سخت، تحمل همه این فشارهای عصبی نیازمند اراده قوی است و خوشبختانه ما بیش از یک سال است که این شرایط را تحمل کردهایم؛ پس خود را بیش از پیش باور داشته باشیم! یقینا به دور از انصاف است اگر نقش برخی فعالیتها مانند برگزاری جشنها، وبینارها، جلسات چای با استاد و... را در این میان نادیده بگیریم؛ به نظر من برخی از این جلسات علاوه بر اینکه موجبات شادی را فراهم میکنند، منجر به افزایش انگیزه دانشجویان میشوند و البته قطعا من هم همچون شما امیدوارم که در سال ۱۴۰۰ شاهد بازگشایی دانشگاهها باشیم و زندگی همه به حالت عادی برگردد.
خالی از لطف نیست اگر اینجا بیتی از صائب تبریزی که بیانگر احوال درونی ماست را ذکر کنم؛
«بس که بد میگذرد زندگی اهل جهان
مردم از عمر چو سالی گذرد عید کنند»
سال نو مبارک!