سرمقاله شماره۷۴ - پیمان ملکمحمدی

حس میکنم کنار گذاشتن ورزش، چند هفته پیش، کمکم دارد تاثیر خودش را میگذارد. کمردرد خفیفی به سراغم آمده که تقریبا هرروز منتظرش بودم. هر روز به این فکر میکردم که نکند این پشتِ میزنشینی آخر بلایی به سر من بیاورد. روزها آنقدر سریع میگذرند که اصلا نمیدانم چه زمانی ورزش را کنار گذاشتم و به صندلی خودم برگشتم. البته شاید بهتر باشد ابتدا صندلی را به شما معرفی کنم. شاید فکر کنید صندلی چه نیازی به معرفی دارد. خب راستش را بخواهید، وقتی در یک اتاق ۱۲ متری در یک شهر کوچک در آلمان قرنطینه باشید، صندلی، لپتاپ و تخت سه جزء اصلی زندگی شما هستند؛ در نتیجه این صندلی چوبی ناراحت، یکی از اصلیترین دوستان من شده است. دوستی که شاید یکی از دلایل مهم کمردرد من هم شده باشد.
حال حدود یک ماهی از قرنطینه میگذرد. این را هم با توجه به تاریخ لغو شدن امتحانم میتوانم بگویم و گرنه حساب زمان حسابی از دستم دررفته. شاید دلیلش محدود شدن کارهای روزانه به تماشای فیلم، بازی کردن، کتاب خواندن، غذا خوردن و خوابیدن باشد. حتی به دلیل تعطیلی بین دو ترم در این مدت، کلاسی هم وجود نداشته که گاهی یک روز را در میان دیگر روزهای مشابه پررنگتر کند. حال که کلاسها بالاخره در حال شروع است، شاید تغییری در روند گذر زمان اتفاق بیفتد. شاید هم دیدن ویدیوهای استاد نیز جایی کنار روزمرگی تماشای فیلم، بازی کردن، کتاب خواندن، غذا خوردن و خوابیدن پیدا کند.
اما برای خودم عجیب است که در این میان روحیهام هنوز از بین نرفته است؛ حداقل از نظر خودم. شاید دلیلش همین خیابان ۱۰۰ متری تا سوپرمارکت باشد. در دوران خانهنشینی، همین مسیر رفتوآمد از خانه تا سوپرمارکت برای خرید مایحتاج چند روز، تبدیل به سفری موشکافانه میشود؛ چون که در بیرون از این اتاق ۱۲ متری هر بار دو یا سه نفر را میبینم که بیرونِ درِ خانه، روی یک نیمکت نشستهاند و پیکنیک کوچکی برای خود تشکیل دادهاند. جالب است که هر دفعه این افراد عوض میشوند و هنوز نتوانستهام بفهمم این افراد از کدام خانه میآیند. در روزهایی که از این اتاق بیرون میزنم، تا میتوانم به اطراف نگاه میکنم که بتوانم این صحنهها را مشاهده کنم و به خاطر بسپارم. در واقع، روحیه چند روز خود را از همین مسیر ۱۰۰ متری خانه تا سوپرمارکت جمع میکنم و دوباره به اتاق باز میگردم. در اتاق نیز این جسم که گیر افتاده ولی حداقل وقتی پنجره را باز میکنم، با شنیدن صدای بچهای که جلوی خانهشان بازی میکند، فردی که در دوردست در خانهاش آواز میخواند یا حتی دو رهگذری که با گفتن یک هالو(سلام) از کنار هم میگذرند، میتوانم تصویری از این کوچه و خیابان در ذهنم به دست آورم. تصویری از امید.