شمارۀ ۹۱ | خشت اول | بهار شیخغفور
در دوران المپیاد، دانشگاه برای اکثر اساتیدمان از جایگاه موفقترینها در تحصیل، با ناامیدی گره خورده و تنها روزنۀ امید و کعبۀ آمالشان اپلای بود. در توییتر که میچرخیدم، از محتواهای توأم با حسرت «درس و دانشگاه تو رو بهجایی نمیرسونه» اشباع میشدم. دربطن جامعه هم پای صحبت اکثر آدمها که مینشستم، «تبه کردند جوانی را تا کنند خوش زندگانی را، اما چه سود از زندگانی چون تبه کردند جوانی را؟» سردرگم بودم. بااینکه هیچوقت آدمی تکبعدی نبودم و سرشار از شور زندگی بودم، خیال میکردم که خودم دارم مسیر زندگیام را انتخاب میکنم؛ اینها مقدمهای بودند تا کمکم این فکر در من رسوخ کند که: «نکند من هم مثل هزارانهزار شناگر منفعلِ این رودخانهام که نمیدانند چرا اینجا هستند و چرا این سمتی شنا میکنند؟ نکند این مسیرِ من نباشد و من نیز تبه کنم جوانی را؟» و در اواخر دبیرستان، حاصل این افکار، غوطهورشدن در مجموعهای از احساسات مانند سردرگمی، خشم، بیانگیزگی و... بود. من آدمِ پذیرش نبودم؛ این تصور که من تصمیمگیرندۀ زندگیام نیستم برایم خیلی سنگین بود. چاره را در شجاعتِ کنفیکونکردن هر آنچه هست میدیدم. معمولاً در چنین مواقعی که حس میکنم درحال انفجار مغزی هستم، میروم سراغ پدرم و برایش ساعتها قصۀ حسین کُردشبستری تعریف میکنم. یادم میآید اواسط دوران دبیرستان، شبی حوالی ساعت 11 با موضوع «بابا نه؛ این درس و دانشگاه اون چیزی نیست که من میخوام...» شروع کردم و حدود ساعت 5 صبح بهناچار از اقتضائات رهایش کردم؛ اما خودم تا صبح نخوابیدم و همچنان داشتم فکر میکردم. موضوع فراتر از درس و دانشگاه و مدرک و اپلای بود؛ نمیدانستم از زندگی چه میخواهم و عصبانی بودم. فیالحال با اینکه مدتها از آن شب گذشته؛ اما راستش همچنان نمیدانم. تنها میدانم برای فهمیدنش مسیر طویلی پیشرو دارم و این آگاهی، خشم را کمرنگ و کنجکاوی و هیجان را فرمانروای افکارم ساخته؛ هیجانی توأم با بلندپروازی و امید. حالا اصلاً چرا دارم اینها را اینجا میگویم؟ چون دانشگاه نقطهای پررنگ در مسیر ماجراجویی من بوده. میدانم آن حرفهایی که در دبیرستان شنیده بودم درست بودند؛ اما یاد گرفتم که جور دیگری به آنها نگاه کنم. همچنان میدانم که دانشگاه جای ویژهای نیست ولی برای من بستری شد تا در ابعاد گستردهتری تجربه کسب کنم. سروکله زدن با آدمهای مختلف و دیدگاههای متنوع، بهطور جدی کارکردن، پای صحبت اهل فن نشستن، خردهتجربیاتی مثل کلاس مولاناشناسی و رسانگار تا برگزاری جشن و شرکت در بازدیدهای صنعتی و طبیعتگردیها. مجموعۀ ثمرات دانشگاه، من را قویتر و پختهتر کرد. من را قاطع کرد برای رویینتنی دربرابر هر آن چیزی که «بهار» نیست. چه دستاوردی بزرگتر از این؟ حال میدانم در دل همین تجربهکردنهاست که قدمبهقدم مسیرم روشن خواهدشد. برای کسی که اول راه است، بیش از این زیادهگویی است. خلاصه بگویم، نظریۀ کمطرفدار: «من دانشگاه را دوست دارم.»