یادداشت - حسین سروش

پدرم همیشه میگفت: «یک مرد به هیچ عنوان نباید کلید ابراز احساسات خود را به دست قلبش بسپارد.
قلب، قدرت تجزیه و تحلیل ندارد. یک زمان چشمهایت را باز میکنی و میبینی دیگر همه چیز برایت تمام شده.»
همه چیز از... نمیدانم! اصلا نمیدانم شروع این ماجرا از چه زمانی بود. شاید از همان روزی باشد که او را برای اولین بار دیدم. مثل یک ستاره در دل تاریکیهای زندگیام میدرخشید. مثل یک گلسرخ زیبا بود. اما نه! زیبایی او با هیچچیز مثالزدنی نیست. فقط باید به او خیره شوی و لذت ببری.
بهشدت با مفهوم عشق در نگاه اول بیگانهام. عشقی که در لحظه ساخته شود بهراحتی میتواند در کسری از ثانیه نیز نابود شود.
با خودم خیلی کلنجار رفتم تا او را از ذهنم بیرون کنم اما هرگز نتوانستم. دلیلش ناتوانی من نبود؛ او در قلبم جای گرفته بود. دیگر این چیزی نبود که اختیارش در دستان من باشد. با اینحال اختیار پاهایم همچنان در تملک خودم بود. سعی کردم تا میتوانم از او فاصله بگیرم و از دور- جایی که متوجه من نباشد- نگاهش کنم و در ذهنم خاطراتی که هنوز با یکدیگر تجربه نکرده بودیم را مرور کنم.
ساحلی آرام که هر از گاهی صدای مرغ ماهیخوار و موج دریا آرامشش را بههم میزند. فقط من بودم و او. آرامآرام میخندید. انگار آن هم از اینکه در کنار من باشد خشنود است. تابهحال آنقدر بههم نزدیک نبودیم. دستانش در دستانم گره خورده بود و... .
چه فایده؟ چه کسی است که نداند یک زندگی ایدهآل، فقط به خیالاتمان تعلق دارد و واقعیت با آن چیزی که ما تصورش میکنیم از زمین تا آسمان فرق میکند. از زمانی که از اسرار قلبم آگاه شد رفتارش تغییر کرد. حاضر نبود جایی که من بودم حضور پیدا کند. تا من را میدید خنده از لبانش محو میشد. سریع اخمی میکرد و نگاهش را از من میدزید. اما همین هم برای من شیرین بود. این یعنی او حضور من را حس میکند. من را میبیند. به من توجه میکند. دیگر چه از این بهتر که در نگاه محبوبت قرار داشته باشی؟
ولی... لعنت به این کلمه که با وجودش، همه حرفهای شیرین قبلش را نقض میکند. انگار سطل آبی را برای کاری مهم پر میکنی و یکدفعه همهاش را بیدلیل خالی کنی. اما چهکنم که ناچار به استفاده از آن هستم.
همهچیز خیلیسریع تغییر کرد. انگار برایش وجود نداشتم. دیگر نگاهم نمیکرد. دیگر من را حس نمیکرد. بیمحلی، صفتی که بیشتر به یک سلاح مرگبار شبیه است. اما چرا من؟! منی که از قلبم، کاشانهای برای روزهای سختش ساختم تا در آنجا با آرامش زندگیکند. منی که عاشقانه دوستش داشتم.
میدانید؟ فقط خیلی سخت است قبول کنی کسی که اینقدر دوستش داری به اندازه تو دوستت نخواهد داشت!
خیلی تلاش کردم تا او را از قلبم بیرون کنم اما نشد. او دیگر جزئی از قلب من شده بود. دیگر نمیتوانم او را از یاد ببرم. تنها راه فراموشیاش، ایستادن ضربان قلبی است که به عشق او کار میکرد وگرنه، هیچ راه دیگری وجود ندارد.
شاید بهتر بود به حرف پدرم گوش میکردم.
شاید...