شمارۀ ۱۰۶ | شعر | محمدیاسین اسعدی
با نخستین انفجاری همچو رعد آسمان
شهر لرزید و پرید از خواب نازی ناگهان
دود بالا رفت و در چشمان دختربچه‌ای
گریه شد همراهِ فریادِ عروسک، بی‌زبان
در غبار تیر و آتش، بی‌صدا افتاد کس
با همان لبخند آخر، با نگاهی مهربان
آه چه مظلومند مردم، آه از این آشفتگی
آه چه سنگین است داغِ این شهیدان جوان
باز هم این شعله‌ها جان وطن را درگرفت
لیک در دل، شعلۀ عشقِ فروزان است عیان
آتشی کز عشق برخاست، پرده برداشت از فریب
پادشاهی‌ها چه بی‌رنگند، اگر بی‌مردمان
عرش‌ها بر دوشِ وهم افتاد و گم شد در غبار
نقش بست از آن شکوه آهی درونِ دودمان
مرزها را جابه‌جا کردند با هر حکم نو
نامِ ما شد سوژۀ جنگِ فلان و این و آن
در همه تاریخ نام، آمده‌ست و رفته است
تا که مانَد همچنان، نام ایران بر زبان
در دلِ این خلق، حتی وقت تلخی‌های جان
عشق این خاک کهن، شعله‌ور هست و نهان
دل اگر جای دگر گیرد خیانت می‌کند
می‌رمد از مهر و می‌جوید سرابی در فغان
گرچه دنیا دل‌شکن شد من هنوزم دل‌خوشم
که تو را دارم، تو را، ای خاکِ روشن بی‌گمان
کاش اگر این جان رود روزی به خوابی بی‌صدا
دفن گردد زیرِ چشمانِ تو، جانِ جاوِدان
