شمارۀ ۱۰۶ | شعر | م.ب.پرهام
چه شعری گویمت جانا؟
رساتر از صدای موشکی باشد
چه شعری گویمت تا انفجاری حبس گرداند
و نگذارد که بینی تو؟
چه شعری گویمت
وقتی عزیزانم
عزیزانی که از جان دوست‌تر دارم
به زیر آتش موشک
شبی را تا سحر بیدار می‌دارند
گونه‌های اشک‌آلود عزیزانم
چه شعری پاک خواهد کرد؟
چه شعری گویمت؟
شعری مگر داریم؟
چه شعری گویمت
وقتی که ایرانم
به سوگی سخت سیه‌پوش است
وقتی کودک مادر
شبی رختی ز آوار می‌پوشد.
و صبحش گریۀ آژیر می‌آید
و مرگ کودک مادر
بگو مادر چه شعری گویمت بلکه عزیزت را به خاک آخرت بخشی؟
تو گو شعری مگر می‌ماندم جانا؟
چه شعری گویمت؟
شعری مگر داریم؟
دلم تنگ است
تنگ آن عزیزانی
که در تهران رها کردم
دلم تنگ است
تنگ بید مجنونی
که هر صبح از کنارش من گذر کردم
و شعری نیست که من را بازگرداند
به آنجایی که دست گرم یاری هست
دلم تنگ است تنگ دست یارانم
دلم تنگ است شعری هم نمی‌آید
تو گو شعری مگر داریم؟
