آجر | شماره ۷۹ | امین سعیدی

دنیا جای سختی است؛ این را اولینبار که عمیقا فکر کردم، یعنی حدود ۱۷ سال پیش دریافتم. وقتی دیدم که باید از خواب شیرین صبحگاهی دل بکنم و به پیشدبستانی بروم، فهمیدم در بد مخمصهای گیر افتتادهام. در اول دبستان، وقتی برای نخستینبار تکلیف درسیای بر دوشم قرار گرفت که در خانه انجام بدهم، حسی میان شادمانی و غم داشتم، اما ترسیده بودم. همهچیز داشت دشوارتر میشد. حالا به بیدار شدن صبحگاهی، نوشتن تکالیف نیز اضافه شده بود. وقتی نخستینبار معلم املا گفت و لغتی را بلد نبودم، با حس چندش استرس آشنا شدم. به مرور همهچیز شکلی واقعیتر به خود میگرفت، تکالیف بیشتر میشد، درسها پیچیدهتر میشد، انتظارها بالاتر میرفت و نظم و انضباط رنگ بیشتری میگرفت؛ اما من مجبور بودم پیش بروم، چرا که همه پیش میرفتند و به من میگفتند که پیش برو، جایی برای پسرفت نیست، باید تا میتوانی بروی، باید فرد موفق و درسخوانی بشوی. من هم از آن جهت که بچه حرفگوشکنی بودم، با وجود این که سختیها همچنان با روندی خطی رو مینمودند، سرم را پایین انداختم و به سمت ارزشهای برآمده از استانداردهای قرن بیستویک حرکت کردم. به دانشگاه که وارد شدم، همان روز اول فهمیدم که ماجرا از آنچه در تصورم بود سختتر و بیچارهکنندهتر است. برای افراد تنپروری مانند من، کلماتی مثل موفقیت، پیشرفت، رقابت و ... کلمات بیمحتواییاند، اما خب حتی من هم به مرور به این کلمات سختیآور عادت کردم و در آنها هضمتر شدم، برای موفقیت در پروسه اپلای درس خواندم تا نمرههایم بهتر شود، رزومهام را تقویت کردم، روزها و شبها استرس خواندن زبان کشیدم و برای آن تلاش کردم، برای محکمکاری مباحث کنکور ارشد را خواندم و به قول همه اطرافیانم برای آینده روشنم شبانهروز کوشش کردم؛ به امید روزی که بالاخره بعد از این همه سختیهای پیدرپی، روز آسانی و آسایش در پیش باشد. من مطمئنم بیشتر شما خوانندگان نیز در همین وضعیت قرار دارید؛ یعنی میدانید در جای سختی هستید، به امید آسانی سختی میکشید و لبخند میزنید. اما بیایید کمی از دور به قضیه نگاه کنیم، آینده ترسیمشده خودمان را تصور کنیم، هرکس تصورات خودش را دارد، اما مواردی در این تصورات مشترک هستند؛ مواردی نظیر ثروت، موقعیت اجتماعی، شغل، امنیت، آسایش و... . برای من همیشه اینگونه بود که با غرقشدن در تصوراتم، یک سوال بزرگ در ذهنم شکل میگرفت و آن سوال اینگونه بود: من که همیشه در حال تلاش و به دوشکشیدن فشارهای روانی مختلفم و دارم روزبهروز پیرتر میشوم، پس کی زندگی کنم؟ این سوال مانند زالو شیره وجودم را میبلعید، برای پاسخدادنش بسیار مشاهده کردم و اندیشیدم، با دیدن افراد صاحب علمی که بویی از شعور نبرده بودند دریافتم که علم خام جواب سوال نیست، با دیدن افراد ثروتمند ناراضی متوجه شدم که ثروت نیز عادی میشود، همینطور که بیشتر میدیدم و فکر میکردم موارد بیشتری خط میخورد تا به مرور آنقدر دستم خالی شد که کمتر چیزی برای دیدن به چشمم میخورد. چرا که در هر چه نگاه میکردم شقاوت و ناچیزی را مییافتم، جهل از درون و نصیحت پیشرفت از بیرون وجودم را میخوردند. یک روز گلستان را باز کردم تا بخوانم، در پایان یکی از حکایتهای دلنشینش چندین بیت وجود داشت که اینچنین تمام میشدند:
«به دست آوردن دنیا هنر نیست
یکی را گر توانی دل به دست آر»
این بیت برای من همچون یخ بر روی کبودی پیش از رسیدن بود. پس از آن در جمع دوستانم در لحظه شادم، در میان خانواده و مهمانیهای خانوادگی بیدلیل میخندم و میدانم که زندگی در همین محبت بین من و اطرافیان نزدیک و گاهی دورم جریان دارد و چیزی جز این نیست. اکنون نیز مشغول تلاش کردنم، همچنان زندگی سخت است و سختتر خواهد شد، اما اینبار انگار به سختیاش میارزد.