پشت درهای شریف | با من بخوان | اشکان دماوندی

سوکورو به خودش آمد و دید به این فکر میکند که شاید سرنوشتم این است که همیشه تنها بمانم. آدمها سراغش میآمدند؛ ولی همیشه آخرش میرفتند. به جستوجوی چیزی میآمدند ولی یا پیداش نمیکردند یا چیزی که پیدا میکردند خوشحالشان نمیکرد(شاید هم توی ذوقشان میخورد یا حرصشان میگرفت) و بعد میگذاشتند و میرفتند. یک روز، بدون اینکه خبر بدهند، گموگور میشدند، بیهیچ توضیحی، بیخداحافظی.
کتاب «سوکورو تازاکی بیرنگ و سالهای زیارتش»، نوشتۀ هاروکی موراکامی، یکی از پرفروشترین رمانهای ژاپنی است که در ۱۲ آپریل سال ۲۰۱۳ منتشر شد. در این اثر، هاروکی موراکامی مانند سایر آثارش از موسیقی الهام زیادی گرفته است و اسم کتاب برگرفته از «سوییت سالهای زیارت»، اثر فرانتس لیسِت است.
داستان این رمان دربارهٔ سوکورو تازاکی، مهندسی ۳۶ ساله در شهر توکیو است. او در دوران دبیرستانش در شهر ناگویا، چهار دوست صمیمی با نامهای آکا، آو، کورو و شیرو داشت که فامیلی هرکدام از این چهار نفر در زبان ژاپنی، به معنای یک رنگ بود. فامیلی سوکورو به معنی هیچ رنگی نبود. این موضوع باعث شد تا او از ابتدای دوستیشان احساس کند که انگار مناسب جمعشان نیست. اما این تنها دلیل برای این احساسش نبود. جمعشان شامل دو دختر و سه پسر بود. او فکر میکرد اگر در این جمع نبود، آنها بهجای چهار دوست صمیمی به دو زوج تبدیل میشدند.
سوکورو برخلاف چهار دوستش که در ناگویا میمانند، تصمیم میگیرد برای دانشگاه به توکیو برود. روزی دوستانش بدونِ هیچ توضیحی، پشت تلفن به او میگویند که دیگر از آنها خبر نگیرد و با آنها تماس نداشته باشد. بعد از این اتفاق، سوکورو شوکه میشود و چندماهی را از لحاظ روحی در یک قدمی مرگ سپری میکند.
با گذشت ۱۶ سال، او با دختری به نام سارا آشنا میشود. سارا با گذر زمان، متوجه مشکلات پنهانی میشود که گویا مانع جریان احساسات سوکورو شدهاند. به همین دلیل، سوکورو ماجرای بههمخوردن جمع دوستانش را به سارا توضیح میدهد. بعد از شنیدن روایت آن اتفاق، سارا به سوکورو میگوید که اگر میخواهد رابطهاش با او بهتر و عمیقتر شود و مشکلات خودش نیز حل شود، باید دوستان قدیمی را پیدا کرده و از آنها دلیل بیرونشدنش از جمع را بپرسد. سوکورو حرف سارا را قبول میکند و با کمک او به جستوجوی آن معمای حل نشدۀ گذشتهاش میرود.
داستان این کتاب، سرشار از احساس تنهایی و بیتکلیفی است. لحن ساده و روایتگونۀ موراکامی، خواننده را وادار میکند که هرچه زودتر در کتاب پیشروی کرده تا جواب سوالاتی که برایش ایجاد شده را پیدا کند. گاهاً در دیالوگهای شکلگرفته بین شخصیتهای داستان، به مفاهیم فلسفی اشاره میشود و فضایی در داستان ایجاد میکند تا خواننده با شخصیتهای داستان، همزادپنداری کند. این کتاب را به همۀ کسانی که از یک رمان ساده و روان با مفاهیمی عمیق استقبال میکنند، توصیه میکنم.