سخن سردبیر/ ویژهنامه نوروز۹۹ - پردیس بهارلویی

اواخر اسفند ۱۳۹۶: صدای مادر و خواهرهایم میآید که مشغول جمع کردن چمدانهایشان هستند تا صبح راهی اصفهان و خانه مادربزرگها شوند، از فردا من میمانم و پدر. امروز هم طبق برنامهریزی مشاور مطالعه نکردم. با استرس به تختخوابم پناه میبریم. از دیشب که حساب کردم و فهمیدم چقدر از برنامه عقبم تا الان آرام نگرفتهام. سعی میکنم حواسم را پرت فکر دیگری کنم و باز خیالات آینده تنها گزینهام است. اشکها جاری میشوند و من فکر میکنم مثلا دو سال دیگر این موقع چگونه خواهد بود. «بعد از آخرین کلاس قبل عید، با استاد تا دفترش میروم که ببینیم برای عید باید روی کدام بخش پروژه کار کنیم. او نگاهی به نتایج کار تا به اینجا میاندازد و اعلام رضایت میکند. نمیتوانم لبخندم را جمع کنم، یک آن حس میکنم تمام خستگیام در رفته. کمی صحبت میکنیم و از اتاقش میزنم بیرون.» دستی روی رد خیس اشکها میکشم و خودم را در آغوش میگیرم. «توی راه تا در دانشگاه با دوستانم خداحافظی میکنم و سال نو را پیشاپیش تبریک میگویم و به مقصد خوابگاه و بعد راهآهن راه میافتم...»
اواخر اسفند ۱۴۰۰: آخرین تمرین را ساعت ۲۳:۵۳ آپلود میکنم و بیخیال تمرینهای سیالات۲ میشوم. با بیحوصلگی نگاهی به صفحه گوشی میاندازم. میان پیامهای تبریک عید، نام یک نفر برایم ناآشناست. پیامش را باز میکنم و یادم میآید. یکی از سالپایینیهاست. متعجبم بعد اینهمه وقت چه شده که یاد من افتاده. آخرین صحبتمان مربوط به فروردین دو سال پیش است. برای نشریه متنی نوشته بود که بعد از انتشارش فهمیدیم قسمت پایانیاش نخورده. یادم است ساعت حدود ۶صبح سوم فروردین بود که متنش را ادیت میکردم و هنوز یکی از متنهای خودم هم نرسیده بود. یک آن خوابم برد و با زنگ تماس صفحهآرا از جا پریدم. نگاهی به متن انداختم و دیدم فقط ده کلمه دیگر باید کم بشود. سریع چند جمله را تغییر دادم و برای صفحهآرا فرستادم. دستم خورده بود و ۵۰کلمهای از آخر متن پریده بود. چقدر شرمنده شدم. عجب سالی بود. کل قرنطینه فرصت داشتم یک سخن سردبیر بنویسم و آخرش گذاشتم دقیقا لحظات آخر. یادم است به دوستم گفته بودم «این روزها آدم نای تبریک عید شنیدن هم ندارد، من چطور ۴۰۰کلمه از عید بنویسم؟» متن را نوشتم و نشریه هم بعد چند روز تاخیر بالاخره منتشر شد. لابد آن موقع هم فکر میکردم اوضاع روزگار بدتر از این نمیشود، ساده بودم دیگر، نمیدانستم دنیا همیشه چیزی در آستینش دارد تا شگفتزدهمان کند. تنها دلخوشیام شده بود همان نشریه. اصلا شاید به همین خاطر اینقدر اهمالکاری میکردم، شاید از ترس تنهایی یا فکرکردن به شرایط بعد از خلوتشدن سرم بود. یادم است همه در خانههایمان قرنطینه بودیم و در تبوتاب آن شماره طلسمشده عید، همان موقع هم با خودم فکر میکردم چه خوب که «دردانشکده» هست تا بهانهای شود برای خیلی دور نشدنمان.