شماره ۸۶ | ویژهنامۀ نوروز ۱۴۰۲ | نازنین علیاصغری
اکنون که در سیاهچالۀ روزهای خاکستری زندگی هستم، به سالی که گذشت فکر میکنم. همیشه از وقتی که فقط یک کودک بودم، هنگامی که لحظه ای خودآگاه میشدم، این احساس را در خودم پیدا میکردم که انگار در نقطهای بینام و نشان از زمان ایستادهام و آن وقت بود که سعی میکردم جایم را بر روی این ریل قطار پیدا کنم، بدون اینکه بدانم اصلاً کجای این مسیر میتوانم باشم؟ مسافری سوار بر این قطار و یا گمشده، تنها و سرگردان بر روی ریل در انتظار قطاری که ناگهان از من و هر چه دارم عبور کند؟
پس تنها کاری که از دستم برمیآمد این بود که در هرلحظه که میگذشت در سه مکان باشم. پارسال، 5 سال پیش و یا 10 سال پیش در این لحظه کجا بودم؟ چهکار میکردم؟ به چه فکر میکردم؟ و بعد از آن به این فکر میکردم که سال آینده، 5 سال و یا 10 سال دیگر کجا هستم؟ چهکار میکنم؟ بدنم چه شکلی پیدا کرده است؟ موهایم بلند است یا کوتاه؟ دستهایم چه شکلی شدهاند؟ با آنها چهکار کردهام؟ چه کسانی را ازدستدادهام؟ و بعد از آن نوبت به آن میرسد که امروزم را ببینم تا نقطۀ سوم از این خط بیانتهایی که تلاش کردم برایش ابتدا و انتها تعیین کنم را سر جایش بگذارم.
امروز، این نقطۀ سوم سرشار از امیدها و پر از ناامیدیهاست. ما آدمهای پارسال که هیچ، حتی آدمهای 6 ماه پیش هم نیستیم و در انتظاری گنگ برای آیندۀ خویش فرورفتهایم.
هیچ نمیدانیم؛ شاید 6 ماه دیگرمان آنقدر تاریک باشد که کورسوی نور امروزمان هم کورمان کند و یا شاید آنقدر نورانی باشد که دیگر لازم نباشد میخ نقطۀ اول این خط را در گذشته بکوبیم و هر بار که این طناب را در دست میگیریم بهجایی در گذشته پرت شویم.
حالا که در یکقدمی آغاز جدید هستیم، شاید بهتر این باشد که مثل همیشه از امید بگوییم، از نو شدن طبیعت و از احساس زندگی که بهار در ما میدمد، اینکه یک شروع جدید میتواند همه چیز را عوض کند؛ اما من میخواهم این بار از امید نگویم. از یک شروع طوفانی با پایانی خوش نگویم. اینکه زندگیهایمان را با ریتم طبیعت هماهنگ کنیم و با زندهشدن طبیعت ما هم جانی تازه بگیریم، زیباست؛ اما زیباتر از آن، اکنون این است که خشمگین باشیم و شجاعت ادامهدادن این نوروز که با آغازکردن پاییز به سراغمان آمد را داشته باشیم؛ نوروزی که برخلاف همهٔ این سالها وقتی توقعش را نداشتیم و در روزمرگیهای غمگینمان گم شده بودیم، به سراغمان آمد.
امسال همۀ ما خواهرها و برادرهایی داریم که سال قبل حتی از وجودشان هم خبر نداشتیم؛ اما حالا آنها از جایی دور در این خط کج و معوج زمانی که در آن گیر افتادهایم، نگاهمان میکنند و وقتی ساعت از نیمهشب میگذرد و صدای توپ شروع سال جدید به گوش میرسد و مجری برنامه تلویزیونی شروع سال 1402 را تبریک میگوید، در گوشهایمان فریاد میزنند: «این بار فرق میکند!»