خشت اول | شماره ۸۰ | علی یاوری
۹۹ هم تمام شد، سالی که جزء کاندیدهای عجیب‌ترین سال قرن پرحاشیه‌‌ی گذشته است. راستی بگذار همین اول توافق کنیم، چه کسی گفته امسال شروع قرن جدید نیست؟ دانشگاه تهران؟ خب بگوید! این‌جا شریف است و امسال هم شروع قرن جدید، تا الان پیشوند هزاروسیصد قبل سال‌ها بود و الان هزاروچهارصد، شاید من نباید این حرف را بگویم ولی هرکس ناراحت است جمع کند و از شریف برود!
سال ۹۹ از روزهای اول اسفند ۹۸ شروع شد، تقریبا همان روزی که بعد از گسسته، ادبیات را پیچاندیم. همان روز که از مدرسه اسنپ می‌گرفتم و جوانکی با ماشین رد می‌شد. سرش را تا کمر بیرون آورده بود و مانند پزشکی که خبر عمل موفقیت‌آمیزی را به خانواده ناامید بیماری می‌دهد گفت:« برید عشششق کنید تا آخر هفته تعطیل شدین.» اما انگار نمی‌دانست در دوره‌ای زندگی می‌کند که گوشی‌های هوشمند زودتر از رادیوی پراید انژکتوری مدل۷۷اش اخبار را به دست مردم می‌رساند و قطعا این را هم نمی‌دانست که تعطیلی تا آخر هفته نخواهد بود و هم‌چنان هم پس از یک‌سال و اندی کسی نمی‌داند کدام آخر هفته منظور وی را تصدیق می‌کند.
طبق آمار غیررسمی من خیل عظیمی از کنکوری‌ها مدتی از درس فاصله گرفتند، استرس و افسردگی کنکور بود، به کرونا نیز آراسته شد. اولین تجربه امتحانات مجازی را داشتیم که خود معلم‌ها هم چندان جد‌ی‌‌اش نمی‌گرفتند، بعدها اخبار حضوری‌شدن پایان‌ترم جان را به لبمان رساند و در ادامه‌اش امتحانات بود؛ با چاشنی ماسک و مراقبی که با رعایت پروتکل‌های بهداشتی برای پخش اوراق از انگشت شستش به همراه زبان و مقداری تف روی آن یاری می‌گرفت! مدام خبر تعویق و لغو تعویق کنکور را می‌شنیدیم. طبق اخبار واصله در زندان‌های گوانتانامو برای شکنجه زندانیان از این روش‌ها استفاده می‌شد.
روزگار عجیبی بود، نویسنده رمان زندگی‌مان دلش نمی‌آمد از کنکور بگذرد و مدام به داستان آب می‌بست تا بالاخره ۳۰ مرداد رسید. پایان عشق یک‌طرفه ما و کنکور با ماسک و الکل.
یک ماه خوش بودیم تا باز عشق قدیمی پیدایش شد. این‌بار نوبت نتایج کنکور بود که ضربان قلبمان را دست‌کاری کند. ساعت ۸ صبح با صدای زنگ گوش‌خراشی به سراغ نتایج رفتیم. هفته‌ای پرالتهاب را برای انتخاب رشته به همراه همایش شریف گذراندیم و حدودا یک ماه بعد نتایج نهایی آمد و سه چهار روز بعد کلاس‌ها شروع شد. ما بودیم و ذوق ورود به شریف، افسوس از دست‌دادن سفر مشهد، سی‌دبلیو، وی‌کلاس، تمرین‌های تحویلی، ریاضی۱ و رحمت به اموات یارانی که می‌گفتند:« کنکور رو بدین راحت می‌شین.»
