شمارۀ 108 | روایتی از زندگی در خوابگاه | پارسا زعیم
شب اول
از ماشین پیاده شد. غروب بود و هوا کمی سرد. دلش شور میزد و نمیدانست چه اتفاقهایی در انتظارش است. ساک و چمدان را برداشت و همراه پدرش وارد محوطۀ خوابگاه شد. با خودش زمزمه کرد: «یعنی امشب و شبهای زیادی رو باید اینجا بمونم؟» سرش را بالا گرفت. طبقههای بلند ساختمان پیش چشمش ردیف شدند. دیوارهایی که قرار بود شاهد روزها و شبهای آیندهاش باشند. ذهنش پر شد از فکرهای تازه، شهری تازه، ساختمانی تازه، اتاقی تازه و حتی آدمهایی تازه.
صدای پدر، او را از هجوم فکرها بیرون کشید. وقت خداحافظی بود. آغوشی کوتاه، چشمهای پسر کمی خیس و دلش آشوب؛ اما دل پدر آشفتهتر. با صدایی لرزان گفت: «مواظب خودت باش پسرم؛ حتی اگه چیزی نخواستی بگی، فقط زنگ بزن.» سر تکان داد. حرفی نزد. فقط نگاهش پر از ناگفتهها بود. پدر رفت. او ماند؛ قلبی پر از جای خالی، پر از صندلیهایی خالی که دلش میخواست زودتر با آدمهای تازه پرشان کند.
وارد محل لیستگیری شد. چند آشنا دید، دست داد و سلام کرد. در نگاهش پیدا بود که دلش میخواهد وارد گروهشان شود؛ اما غرور و فضای سنگین گروهشان نمیگذاشت. گروهبندیها شروع شد. بچهها با هیجان از در بیرون میرفتند. بعضیها از قبل هماهنگ بودند، بعضی فقط دغدغهشان پیداکردن اتاقی بزرگتر بود.
ناگهان صدای میکروفن پیچید: «گروههای چهارنفره اینطرف... سهنفره اونطرف...». او جلو رفت و آرام پرسید: «ببخشید، آدمهای تنها کجا باید بایستند؟» دقایقی گذشت. بالاخره گروهی از شهر و رشتۀ متفاوت پیدایشان شد. تنها یک نفر کم داشتند. چند کلمه ردوبدل شد. او همهچیز را بیقید پذیرفت، بیهیچ شرطی. چرا؟ چون در دلش صندلیهای خالیِ زیادی بود.
چمدانش را برداشت و همراه هماتاقیهای تازه که اسمهایشان را به زور به خاطر سپرده بود، وارد اتاق شد. چند دقیقهای گشت، وسایلش را چید. تخت طبقۀ بالا برایش ماند؛ تختی که با هر تکان صدایی گوشخراش پس میداد. تختش روبهروی درِ تراس بود. نور مهتابیِ خیابان، از لابهلای پرده روی صورتش میافتاد.
صدای بچهها در اتاق پیچیده بود. یکی گفت: «چقدر خوبه! دیگه از فشار خانواده آزاد شدیم.» دیگری غر زد: «خیلی بد شد دانشگاهها رو دیر شروع کردن، باید فشردهتر درس بخونیم.» یکی با مادرش تماس گرفته بود و با تعریفهای الکی، اتاق و هماتاقیها را توصیف میکرد. دو نفر بیصدا بیرون زدند؛ معلوم بود برای شام رفتهاند. او به سقف خیره ماند؛ گوشی در دست و ذهنش پر از سؤال. زمزمه کرد: «کاش آدمهای درستی کنارم باشن!»
دلنگران بود؛ از این اتفاق ناگهانی، از دانشگاه، از همرشتهایها، از همهچیز. لحظهای چشم بست و فکر کرد: «امشب توی خونهمون بدون من چی میگذره؟ اتاقم از نبودم چطور امشب رو سر میکنه؟» صدای «ویگن»، با ترانۀ «ببار ای نمنم باران» در گوشش پیچید. آرامآرام چشمهایش سنگین شد؛ اما دلش هنوز بیدار بود، پر از سؤال، پر از امید، پر از غربت.
صبح آخر
نورِ آرام صبح، از پنجرۀ اتاق میتابید؛ اما همهچیز هنوز در هم ریخته بود. میزها پر از ظرفهای مانده و لیوانهای نصفه، یخچال بههمریخته و چند خوراکی کپکزده. کف اتاق هم پر از لباسهای پهنشده بود. یکی از بچهها که آخرین امتحان اتاق را داشت، هنوز از شب بیدار مانده بود؛ اما بقیه پتوهایشان را محکم بغل کرده بودند و بدون هیچ آلارمی حاضر به بیدارشدن نبودند.
او شروع کرد به جمعکردن اتاق، ظرفها را شست، لباسها را تا کرد و یکی از بچهها که سحرخیز بود، رفت نان و صبحانۀ تازه خرید. بعد از صبحانه، همه پشت میز نشستند و هرکدام در دنیای خودشان غرق شدند، با ایرپاد و لپتاپ؛ فیلم، گیم، اینستاگرام، مطالعه و حتی کدنویسی. صدای خندهها و شوخیها کمکم آشفتگی صبح را به صمیمیت تبدیل کرد.
چند ساعت بعد، هماتاقیای که امتحان داشت برگشت؛ خسته و ناراضی. بچهها دورش نشستند، با او حرف زدند و به او آرامش دادند. در اتاقشان، حسوحالها مثل موج دریا بود؛ گاهی آرام، گاهی طوفانی. کسی تراپیست نبود؛ اما همیشه یک نفر پیدا میشد که گوش شنوا داشته باشد.
ظهر، یکی از بچهها ناهار را از سلف گرفت و آورد. سفره پهن شد و همه کنار هم نشستند. یکی دیگر تیپ زده و آمادۀ رفتن بود؛ برای دیدار با کسی، در آخرین روز تهران. بچهها با خنده یادآوری کردند: «زود برگرد، شب قراره بریم بیرون.»
همه تصمیم گرفتند برای آخرین روز ترم، سوار مترو شوند و به خیابان ولیعصر بروند. میان دستفروشها قدم زدند، چیزهای ارزان خریدند، خندیدند و بحث کردند. بوی نان تازه و صدای ماشینها با نور غروب در هم آمیخته بود. حس، حس خانواده بود. یکی از بچهها شیرینی لپتاپ جدیدش را داد و همین شد بهانهای برای رفتن به یک کافۀ قدیمی. در کافه، عکس گرفتند و از خاطرات گفتند.
شب که برگشتند، خسته بودند؛ اما پر از لحظههای تازه. او کنار پنجره نشست، به اتاق نگاه کرد و سکوت کرد. همان اتاقی که شب اول، پر از صندلیهای خالی و آدمهای بیاهمیت بود، حالا پر شده بود از آدمهایی واقعی و خوب. چمدانش را برداشت، با همه خداحافظی کرد و راهی ترمینال شد. داخل اتوبوس نشست، هندزفری را در گوش گذاشت و «طلوع» از «معین» پخش شد. چشمهایش آرام بسته شد و لبخندی نشست روی لبانش.