شمارۀ ۱۰۶ | خشت اول | ستایش حنفی
جمعه ۲۳خردادماه بود. طبق برنامۀ قبلی پنج صبح از خواب بیدار شدم؛ تا گوشیام را برداشتم با خودم گفتم: «چرا ساعت سهچهار صبح اینهمه آدم حال من را پرسیدهاند؟!»، همینطور که داشتم پیامهای احوالپرسی را جواب میدادم، صدای انفجار را برای اولین بار شنیدم؛ آن لحظه بود که تازه فهمیدم چه اتفاقی رخ داده است؛ جنگ شده بود.
تا شب همچنان سعی داشتم به درسخواندن ادامه بدهم و درگیر ماجرا نشوم؛ ولی ساعت که از هفت گذشت دیگر امکان نداشت، صدای پدافند و انفجار مدام به گوش میرسید، خبرهای تعطیلی کمکم منتشر شد و به نظر میآمد قضیه جدی شده است؛ ولی من هنوز باور نکرده بودم.
شروع به جمعکردن وسایلم کردم. خیلی از وسایل را دوباره داخل قفسهها گذاشتم و با خودم نیاوردم؛ چون فکر میکردم خیلی زود بار دیگر برمیگردم؛ ولی متأسفانه الان که به شرایط و اوضاع پیشآمده نگاه میکنم، انگار انتظار برای بازگشت طولانیتر از چیزی است که قبلاً به نظر میآمد.
گویا احساسات انسان در شرایط بحرانی پیچیدهتر از چیزی است که من قبلاً به آن فکر میکردم. این روزها که بیشتر درگیر مرور خاطرات شدهام، به مسائل زیادی فکر کردهام؛ دراینبین حتی به وابستگیهای عاطفی به یک سری از اشیا و چیزهایی که هیچوقت فکر نمیکردم برایم اهمیت داشته باشد هم پی بردهام و دلم برایشان تنگ شده است. مثلاً گل کوچولوی روی میزم که معلوم نیست وقتی برگردم هنوز زنده است یا نه، گربههای بامزۀ خوابگاه که تازه به دنیا آمده بودند، شاخۀ گل خشکشدۀ کنار قفسۀ کتابها، یادگاریهای کوچکی که از دورهمیها و بیرونرفتنها به جا مانده بود و خیلی چیزهای دیگر.
ترک ناگهانی و عجلهای خوابگاه و خداحافظیهای ناتمام با آدمهایی که یک سال با آنها زندگی کردم، کنار هم کلی خندیدیم و خاطره ساختیم، سخت بود و هنوز هم سخت است. آدمهایی که روز اول کوچکترین شناختی از یکدیگر نداشتیم و هرگز فکر نمیکردم روزی برای دوباره در کنارشان بودن لحظهشماری کنم.
روزهایی که گذشت سخت بود و نشان داد که دغدغههایی که همچون یک غول در برابر چشمان ما قرار دارد، در مدتزمانی کوتاه میتواند جای خود را به حداقلترین حق بشر، یعنی زندهماندن و زندگیکردن بدهد. درست در روزهایی که فکر میکنیم دیگر از آنچه که الان هست بدتر که نمیتواند بشود، زندگی نشان خواهد داد که: بله میشود! به قول شاملو: «روزگار غریبی است نازنین!».
امیدوارم این ابر سیاه خیلی زود از آسمان زیبای ایران برود و خورشید حقیقت و آزادی درخشانتر از قبل آسمان کشورمان را نورانی کند.
و در آخر به نقل از ناظم حکمت: « ما زمستان دیگری را سپری خواهیم کرد. با عصیان بزرگی که در درونمان هست و تنها چیزی که گرممان میدارد، آتش مقدس امیدواری است.»