شمارۀ ۹۲ | سرمقاله | سارا صالحی
عمیقاً دوست دارم داستانی آموزنده و پر از شور و تجربه را برایتان بازگو کنم تا نگاه تمجیدآمیز شما را بر روی آن احساس کنم. دو سال است که راجعبه بالا و پایینهای این مسیر چهارساله نوشتهام و حال قلم خود را در اواسط این دفتر پیدا میکنم. داستانهای جالب و تکراری زیادی در صفحات سیاهشده خوابیدهاند. مرور آنها را بهانهای برای نگاه دقیقتر نسبتبه آنچه گذشت، قرار میدهم تا شاید بتوانم مسیر و شکل داستانم را ارزشمندتر کنم و نسبتبه اشخاص، اهداف و اهمیت موضوعات قابلپردازش، بازنگری کنم.
احتمالاً اغلب کتابها شروع و پایان و البته هدف مشخصی دارند. باوجود اینکه قلمهای مشابه زیادی به دست نویسندههای دفتر زندگی داده شدهاست؛ ولی در پایان شاهد روایاتی متفاوت و منحصربهفرد هستیم. کتابخانهها پر از کتابهایی است که چندین و چند بار خوانده شدهاند و همینطور کتابهایی که عمرشان را میتوان از قطر غبار روی آنها حدس زد.
دراِبتدای این ورود، دفتری سفید به شما داده شدهاست تا داستان خودتان را رقم بزنید. دو سال پیش قلم من در صفحۀ اول خشک شدهبود و نمیدانستم به چه سمتی هدایتش کنم. مسیرها زیاد بود و زمان محدود. سرعت گذر زمان و ترس از سفیدماندن کاغذها مانند تلنگری دستم را وادار به نوشتن کرد. اوایل تعداد شخصیتها و اتفاقها کم بود؛ ولی بهمرور زمان داستان پروبال میگرفت. بعضی صفحات خالی بودند و بعضیها شلوغ. هر هدف و شخصیتی باعث پرآبوتاب و شاخهشاخهشدن داستان میشد. سیر تکامل برخی داستانها گم شدهبود. داستانهای ریزودرشت و موازی زیادی ایجاد شدهبودند و پرداختن به همۀ آنها دستم را خسته میکرد. نیاز داشتم آخر داستانها را بدانم یا حداقل آنچه نوشتههایم را متمایز میکرد، بشناسم. انگار تجربیات و جملات در گوشهوکنار دفترم بهدنبال برچسبی برای تعریفشدن بودند. شلوغی صفحات را پذیرفتم. نوشتن را ادامه دادم و جلو رفتم. هر تکه از داستان در طول زمان اهمیت خود را نشان میداد و امید به شکلگیری آنها، سرعت نوشتن دستم را زیادتر میکرد.
تا امروز تلاش من برای پیداکردن اولویتها و مشخصکردن کشش قلمم در پرداختن به داستانها بوده و هست. عوضکردن موضوع و اضافه یا حذفکردن شخصیتها، طبیعت انکارناپذیر نوشتن است. بنبست حاصلاز پرداختن زیاد به یک موضوع بیاهمیت، شاید دست را خسته کند و باعث صرف این زمان اندک شود؛ ولی مسیر اصلی نسبتبه قبل مشخصتر میشود. اگر دوباره دفتر را از اول باز کنم، آنقدر از بیهویتی دفترم نمیترسم و صفحات را خالی نمیگذارم. احتمالاً پیداکردن موضوع بهتنهایی یک موضوع مهم و قابلپرداختن باشد که ارزش جوهر خودکار را دارد. قلم خود را به دست بگیرید. داستانتان منتظر نوشتهشدن است.