ویژهنامۀ نوروز 1403 | سخن سردبیر | مژگان مقیمیان
با سردرگمی قلم را در دستانم میگیرم. ناراحت و غمگینم که کلماتم را گم کردهام. امیدوارم درک کنید که گمکردن کلمات چه حسی دارد. به این فکر میکنم در ظهر چهارشنبهای که زندگی شبیه چای یخزده، نان تست نصفه روی میز و مردی است که تکیه به صندلی داده و بیصدا گریه میکند، چه حرف تازهای در مورد عید و بهار میتوان گفت؟
آخرین روزهای اسفند همیشه پر از تکاپو بودهاست؛ تکاپو برای تغییر. مجال و رهایی آخرین لحظات سال باعث میشود که انسان این لحظات را غنیمت شمارد و به سیصد و اندی روزی که گذشت، فکر کند. در نقطۀ اوج این افکار هم فکری قریب بهسرمان میزند؛ فکرِ تغییر. کلمات را به صف میکشیم، برنامه میریزیم و بهار را شایستهترین نماد برای تغییر میبینیم. انسانی که همواره در پی نقطۀ شروعی برای تغییر است، بار دیگر هم گرفتار زمان میشود. تا لحظۀ انفجار توپ سال نو از هیچ تلاشی دست نمیکشیم و دقیقاً در زمانی که فکر میکنیم دیگر میتوانیم نفس راحتی بکشیم و گمان میکنیم که همهٔ کارها به بهترین نحو پیش رفتهاند، چشممان به نقطۀ شروع میخورد. میبینیم که هنوز دراِبتدا ایستادهایم و این نفس راحت هم موقتی بودهاست.
واپسین روزهای اسفند همیشه طور دیگری بهنظر میرسند. روزهایی که انگار روی دستمان ماندهاند. لحظاتش شبیه فاصلهٔ بین آخرین برف اسفند و اولین شکوفۀ بهار میگذرند. در تکتک لحظاتش گیج هستیم و چارهای جز صبر نداریم. گاهی حتی خودمان هم نمیدانیم برای چه به صبر ایستادهایم. انگار هر لحظهمان وابسته به امیدِ آمدن لحظهای دیگر سپری میشود.
امید؛ قویترین نیرو محرکۀ انسان. هرچقدر هم بهنظرمان پوشالی باشد، درگذر این روزها طور دیگری به آن چشم میدوزیم. به دستهایش مینگریم و منتظریم تا به آغوشش دعوت شویم. همهچیز در حال نوشدن است و ما هم توان زیادی برای مقاومت نداریم. امید است که به ما میگوید: «همهچیز میگذرد!» از تمام روزهایی که بر ما گذشت، تنها خاطرهای کمرنگ برجای مانده. سال گذشته که آخرین نفسهایش را میکشد، بهانۀ خوبی است برای اینکه باور کنیم همهچیز درگذر است.
خاصیت نوروز این است که هر چقدر هم در پیچوخم روزهای سال گذشته مانده باشی، باز هم برای مدتی دستت را میگیرد و با خود میبرد. در گوشهای دور از هیاهو نگهت میدارد و ناگهان غرقت میکند؛ غرق میشوی در هزار خاطره و نوستالژی. هرچند بوی عید دیگر بهمانند قدیم نیست؛ اما هنوز هم میتوانی عطش شکفتن را در قدمهایش حس کنی.
فکر میکنم نیاز است آدمی گاهی غرق شود. در جریان طبیعت قرار بگیرد و برای مدتی خودش را به آن بسپارد. بهار میتواند فرصت مناسبی باشد برای اینکه دست کم چند روز، به خودمان بازگردیم و از هیاهویی که به آن گرفتاریم، فاصله بگیریم. خزان را از لحظههایمان دور کنیم و آغوش امید را به خودمان هدیه بدهیم. امیدوارم بهار، به خزان شما هم رسیده باشد!