شمارۀ ۹۱ | خشت دوم | محمد بابازاده
بیاعتنا به شُرشُر آب، به چشمانِ درآیینه خیره ماندهای. با خود میاندیشی این آیینه هزاران کیلومتر با آنجا که همواره در آن بهتکاپو بودی، فاصله دارد. نفسی عمیق میکشی. دستانت را پراز آب میکنی و به صورتت میزنی. افکارت را پی میگیری و این جمله در سرت میپیچد: «این آینه، آینۀ خانه است.»
زیر چشمانت را با دست لمسی میکنی. گودیِ سیاهِ بیخوابیِ امتحانات دیگر نیست. «روزهایی بود.» در آن روزها خانه را بیشتر از هرچیز میخواستی. انگار با تمام وجود سعی داشتی خود را از آن مخمصه رها کنی. «رها شدی. نشدی؟» حال خودت را نگاه کن. الان است که از فرط بیکاری جان بدهی و البته عجیب است که اینطور متناقضگونه رفتار میکنی. اخیراً فهمیدهای تنها تو اینگونه نیستی. شاید یک ویروس جمعی است؛ شاید هم اعتیاد. هرچه هست راه درمانش را نمیدانی و نمیتوانی کاری کنی.
حوله را به صورتت میکشی و زیرچشمی آینه را میپایی. گوشَت را تیز میکنی بلکه چیز جالبی دستگیرت شود؛ اما در خانه خبری نیست. گاه صدایی میآید و بههمانسرعت که آمده، میرود. خدا میداند چگونه جماعت تحمل این فضا را دارند. بعد از یک سال زندگی در خوابگاه، تو یکی قطعاً نمیتوانی. انگار این دیوارها میخواهند تو را شکنجه دهند. «والله روزۀ سکوت دارند!» قسم میخوری دیوارهای آنجا حرف میزنند؛ ولی اینها لالمونی گرفتهاند تا تو را اذیت کنند. نمیشود هم کاریشان کرد.
چشم از آینه برمیداری. در را باز میکنی و بهسمت اتاقت میروی. در این عمر چندین ساله، خانه را اینقدر ناآشنا ندیده بودی. از خانه بدتر، خیابانهای شهر هستند. «نیستند؟» هنوز میدانی برای فلانجا رفتن کدام راه را باید رفت؛ ولی نمیدانی چه شد که این نشانیهای آشنا، اینقدر غریب شدند. بهقطع تهران هم جایی نیست که بتوانی آشنا بخوانی؛ پس این خانه کجاست؟ پس آشنا کو؟ «بیخانه شدی رفت!» خانه کجا رفت؟ نمیدانی و چه غربت فراوانی است که نمیتوانی پیدایش کنی.
خسته از تفکرات بریدهبریدهات، خود را روی تخت میاندازی و باز به سقف اتاق خیره میشوی.
-نمیشود اینگونه روزها را سپری کرد. باید مفید بگذرانی. درست است؟
-درست.
-شاید وقت پیشخوانی است؟
-نه زود است.
-پس باید کاری جست؟
-نه اتلاف وقت است.
-خب آدم نداند، فکر میکند اعلیحضرت همایونی تمامِ وقتِ گرانبهایشان را وقف ادارۀ کشور میکنند. جانور، بیکار هستی. کدام اتلاف وقت؟
حالت بس ناخوش است. خوش بودی با خودت بحث نمیکردی. چه بد سردگمی و نمیدانی این جوانی است یا حماقت شخصی؛ اما این ندانستنها، پر از نمیتوانیهاست. همین است دیگر، همین! همین تابستان توست.