شمارۀ ۱۰۷ | خشت اول | فاطمهزهرا درزی
اصطلاح «بهانههای بنیاسرائیلی یا ایرادهای بنیاسرائیلی»، یک اصطلاح قدیمی است که ریشه در داستانهای تاریخی و مذهبی دارد که برمیگردد به قوم بنیاسرائیل و حضرت موسی. در آن زمان قوم بنیاسرائیل برای هر معجزه و حرفی که حضرت موسی ازجانب خدا میزد، بهانه میتراشیدند، به آن عمل نمیکردند یا آن را نمیپذیرفتند. در تاریخ و قرآن از این قوم به بهانهجویی و ایرادگرفتن زیاد یاد شده است. امروزه هم این اصطلاح برای زمانهایی به کار میرود که شخص برای نپذیرفتن یک موضوع یا فرار از یک مسئولیت هزار و یک دلیل میآورد؛ اما هدف از گفتن این توضیحات چیست؟ خب باید بگویم که من بهعنوان یک دانشجو استاد آوردن بهانههای بنیاسرائیلی برای درسنخواندن هستم. کارهایی که معمولاً جذابیتی برایم ندارند در بازههای زمانیای که باید درس بخوانم مثل فرجهها، سر کلاسها و روز قبل از موعد ددلاینها چنان جذابیت و زیباییای برایم پیدا میکنند که انگار چیزی جالبتر از انجام آن کار در دنیا وجود ندارد.
زلزدن به تابلوهای راهروهای دانشکده، فعالیتهای دانشجویی بیوقفه، حرفزدن با گربههای دانشگاه، دیدن فیلمهایی که در حالت عادی جذابیتی برایم ندارند، مرتبکردن اتاق بعد از مدتها، خریدهای بیدلیل از سوپرمارکت و وندینگ و همچنین انتخاب طولانیترین مسیر برای رسیدن به سالن مطالعه ازجمله راههای فرار از درسخواندن برای من است. در کلاس اساتید هم بهانههایی مانند گرمبودن کلاس، دیروقتبودن یا صبحزودبودن کلاس، بحث و حرفزدن دو نفر خارج از کلاس در انتهای راهرو، بدرنگبودن ماژیکی که استاد استفاده میکند یا تابیدن اشعههای خورشید به تخته وجود دارد که مانع گوشدادنم به تدریس استاد میشود و بهجای گوشدادن به حرفهای استاد به ترکهای دیوار خیره میشوم یا به بهانههای مختلف از کلاس برای چند دقیقه خارج میشوم.
در نهایت همۀ این بهانهآوردنها و فرارکردنها در لحظهٔ امتحان درست زمانی که استاد با لبخندی ملیح به من نگاه میکند گریبانگیرم میشود و آنجاست که کل ترم از جلوی چشمانم میگذرد و از کرده و ناکردۀ خویش پشیمان میشوم. در زمانهای حیاتی امتحان، درست لحظهای که باید جواب سؤالها را بنویسم ولی نمیتوانم، متوجه اشتباهم در طول ترم میشوم و با خودم عهد میبندم که بعد از خارجشدن از جلسۀ امتحان به دانشجویی نمونه تبدیل شوم که روزانه ۱۳ ساعت درس میخواند، رنک یک دانشکده است، دانشگاه را در هفت ترم تمام میکند و ... ؛ امّا درست بعد از بیرونآمدن از جلسۀ امتحان همۀ پشیمانیها و عهدهایی که با خود بسته بودم را فراموش میکنم و به روال قبلی خودم یعنی پیداکردن بهانههای بنیاسرائیلی برای درسنخواندن برمیگردم و این چرخه دوباره و دوباره تکرار میشود تا جایی که سرم به سنگ بخورد...