فیالبداهه | یاسمن گریوانی

نمیدانم در این، مدت چندبار احساس تنهایی کردهایم؟ چندبار قبل از خواب با خودمان گفتهایم که دیگر توان ادامه دادن را نداریم؛ ولی صبح بعد با انگیزهٔ آزادی، دوباره از خواب بیدار شدهایم و به جنگیدن ادامه دادهایم.
همگی تجربهٔ دویدن به آغوش عزیزانمان را داریم. دویدنی که در کنار بوییدن عطر تنشان، لحظاتی مشکلات را فراموش کردیم و بعد از آن از وجود آنها احساس دلگرمی گرفتهایم.
گریه کردن در این مدت از شدت استیصال و ناتوانی، دور از انتظار نیست. به قدری کنترل اشکها از دستانمان خارج شده که ناگهان چون ابر بهاری، اشک میریزیم.
شاید لحظاتی چند، از ته دل خوشحال شده باشیم؛ لحظاتی مثل برگشت محمد مصطفایی به پیش خانواده و دوستانش.
مواقعی بوده که با خودت فکر کردی کسی نمیتواند تو را با تمام افکار و دغدغههایت درک کند. شاید بارها خواستی، ولی نتوانستی جملاتی را برای توصیف شرایط و اوضاعت استفاده کنی و صحبت کردن از قبل برایت سختتر شده باشد. شاید بارها فهرست مخاطبان تلگرامت را بالا و پایین کردی و با خودت گفتی: «نه! هیچکدام از اینها، من را آن قدر که نیاز دارم نمیشناسند.»
نمیدانم چندبار نیت کردی که دست یکی از دوستانت را بگیری و در جایی خلوت نزدش درد و دل کنی؛ ولی نتوانستی.
همۀ اینها را نوشتم تا بدانی که تنها نیستی و نخواهی بود. تا بدانی همۀ این احساست را کم یا زیاد تمام ما بارها در این مدت تجربه کردهایم. تا بدانی آغوش من و تعداد زیادی از همدانشکدهایها همواره به روی تو باز است.
بیا با خودمان روراست باشیم. تمام احساساتی که تو داری، حتی خستگی ناشی از سه ماه مبارزه و شاید آن جملۀ «ای کاش کمی اوضاع برای مدتی آرام شود» که بابت آن در ته ذهنت عذاب وجدان داری، همگی نشان از انساندوستی تو دارند.
احوالات ما خوب نیست و انتظاری هم نمیرود که این طور باشد؛ اما خواهشی از تو دارم، همانطور که آزادی و ایرانِ بدون ظلم و تبعیض را حق مسلم خودت میدانی، داشتن فضایی برای غمگین بودن و به درد خود گریستن را هم حق خودت بدان.
قدم برداشتن در مسیر رسیدن به حقوقت با حال بهتر، قطعاً راحتتر و ثمردارتر است؛ ولی خودت را بابت خوب نبودن سرزنش نکن. تو تنها کسی نیستی که به خاطر تمامی دغدغههای نشات گرفته از همدلی با همنوعانش احتمالا در اداره امور زندگی شخصی و شاید حتی در انجام افعال ساده زندگی چون «لبخند زدن» دچار مشکل شدهاست.
همۀ ما کنارت هستیم. کنارت هستیم تا این مسیر را طی کنیم و شاید نتوانیم به زبان بیاوریم؛ ولی تو را از اعماق دلمان درک میکنیم.
به بدنت اجازه استراحت بده. به اشکهایت اجازه جاری شدن بده. به ذهنت اجازه خاموش بودن بده. به خودت این حق را بده که در چنین شرایطی، بازدهی خوبی نداشته باشی و همه اینها را در راستای بهتر شدن انجام بده.
ما به دنبال اهدافمان میرویم تا شرایط زندگی را برای خودمان بهتر کنیم و این بهتر شدن زمانی اتفاق میافتد که ما نیز با بهترین حال و احساسی که میتوانیم داشته باشیم، در مسیر «فردای ایران» قدم برداریم؛ تا در فردای آزادی توانی برای خندیدن از ته دل در ما وجود داشته باشد...