سرمقاله شماره۷۵-مهدی نانکلی
هنوز ده دقیقه از مسیر را نرفته بودیم که نفس‌هایم به شماره افتاد و جهان پیش چشمم تاریک شد. از احساس ضعفی که داشتم در کنار درختی و روی سنگی نشستم. حیرت‌زده به عبور مورچه‌ای روی تنه درخت خیره شدم. حسابی فکری شدم تا بلکه سردرآورم که چه شده. باور نمی‌کردم که این فقط خستگی است و نه بیش‌تر. چند جمله‌ای از همراهان کوهنوردم را نیز به یاد دارم؛ از قبیل «چه زود خسته شدی!» و غیره.
تازه هنگام سوار شدن به ماشین برای بازگشت بود که متوجه شدم پاهایم گرفته و کمرم درد عجیبی پیدا کرده. سه ماه خانه‌نشینی باعث شده بود تا هرچه نیروی جسمی برای این کارها داشتم تحلیل رود. اگرچه روزانه ورزش در خانه در برنامه‌ام بود؛ اما نتوانسته بودم به لزوم آن ایمان پیدا کنم و تنبلی را لذت‌بخش می‌دیدم. به خانه که رسیدم برای این‌که کمی حالم را عوض کنم، با سختی زیاد، کمر دردمندم را صاف کردم و پشت رایانه نشستم.
قرار بود برای «دردانشکده» سرمقاله‌ای بنویسم. تعریف از خود نباشد؛ اما برای من که مویم را در نشریات دانشگاه سفید کرده‌ام؛ نوشتن یک متن چهارصد کلمه‌ای می‌توانست لذت‌بخش باشد (می‌دانم تعریف از خود شد!). به صفحه سفید خیره شدم؛ یک ساعت بعد در حالی که هیچ ننوشته بودم گفتم امروز حالش نیست. فردا دوباره تلاش کردم و باز هم هیچ. یا صاحب عجایب! ما که سفیدموی عالم نوشتار بودیم!
حدود سه ماه می‌شد که هیچی ننوشته بودم و همین باعث شده بود تا توان نوشتارم تحلیل برود. البته هیچ هم که نه؛ در توییتر، اینستاگرام و شبکه‌های مجازی چیزهایی نوشته بودم. در واقع هروقت حس می‌کردم نیاز به نوشتن دارم، صفحه مجازی را باز کرده و چند کلمه‌ای از سر هوی و هوس در آن رها می‌ساختم تا بتوانم میل بی‌هدف خود به بیانگری را ارضا کنم. درست مثل روزی چند دقیقه ورزش کردنم برای دریافت کمی شادابی؛ تلاشی مصنوع، کور و موقتی!
این دومین حالت بدیع آن روزهای من بود. پیامدهای کرونا و خانه‌نشینی مثل خودش جدید بودند. حس ستونی چوبی را داشتم که تازه فهمیده مدت‌هاست که طعمه موریانه‌ها شده. موریانه‌هایی از جنس تمایل مغز آدم به دوپامین شبکه‌های مجازی، تنبلی جسمی یا خوردن هرچیزی که چرب و شیرین است یا... درنهایت غرق در افکارم داشتم وارد فضای جدال با نفس و این‌ها می‌شدم که ناگهان یادم آمد باید یک جلد نیز برای نشریه طراحی کنم. در حالی که سه ماه است هیچ خطی نکشیده‌ام!
