یادداشت/ ویژهنامه نوروز۹۹- علی محمدیان کاشف

با سالیان بسیار پیشرفت الان که به بشریت مینگرم تنها چیزی که میبینم تباهی است و دیگر هیچ. نسلی سر از تخم درآورده است بدون باور به هیچ دینی بهجز علم؛ اساس زندگی بنانهاده بر امیال و آمال خویش. انقلابطلب ولی منفعل؛ اشتغالطلب ولی منزجر از شغل؛ اختیار طلب ولی دیکتاتور؛ به دنبال انسانیت ولی گرگ خوی.
همه نیستند مگر چشم دوختگان به تکنولوژی و افسار سپردگان به دست رسانه و منتظران روزی بهتر در حال تلفکرده بهترین روزها. همه استعدادهای تباه به دنبال پول و گشنگان به دنبال شکمسیری و سیران حریص و حریصان مسئول. تنها پول را الهه میبینند. بر سر سفرهای که طعامش گوشت مردم است و شرابش خون مردم، نشستن حرام نیست تا زمانی که خود، شکمسیر شوند.
نسلی که تباهبودن پیشفرض زندگیاش گشته است و ظلم پسزمینه حکومتهایش، نسلی که دل را ابزار میبینند و احساس را ضعف. مفهومی متفاوت از زیبایی، رستگاری و زندگی در پیش گرفته و به گذشته خیره و در حال تخریب آینده به امید منجی است؛ ناامید گشته از ساخت دنیایی بهتر و خرسند به ساخت خویش ولی همچنان ناتوانی در بنیادش فریاد سر میدهد.
شهرهای کلان همانند مواد اولیه انسان میگیرند با جو وحشی خود اعتماد را زدوده با ماشینآلات گوشخراش حرف را گمکرده و درنهایت با فاصلهها خانوادهها را از هم میپاشد و آن هنگام که سیاستمداران از کارخانههای ساخت بردگان بیاختیار خویش بازدید میکنند درنهایت از خروجی شهر و جایی کنار نزدیکترین رود باقیماندههای آدمها به دور ریخته میشوند.
صدسال بعد...
آخرین خاطرات از رنگها محو و تنها رنگ حاضر رنگ مرگ است؛ دنیا جز به خاکستری، رنگی به یاد ندارد.
در دوردست کودکی از مادرش سوالی میپرسد:
«مادر این جانور چرا اینگونه است؟»
«این چه رنگی است؟ مریض شده. رهایش کن.»
مادر بیعاطفه روی برمیگرداند ولی کودک دست به سمت جانور دراز میکند و آن را برداشته به خانه میبرد. کودک در اتاقش جانور را که رنگ دارد داخل آکواریومی میگذارد که از پدربزرگش برایش مانده است، از غذای خود که مادرش از بیرون خریده هنوز مقداری داخل یخچال مانده است. کودک از پلکان چوبی که شیروانی بالایش خرابشده و از باران قبلی مقداری نم در چوبها مانده بود به سمت آشپزخانه قدم برمیدارد. مادرش با خریدهای امروز مشغول پخت غذاست و پسرک سرود روزانه حکومت را زمزمه میکند. از پلهها بالا میرود تا به اتاق میرسد و در کنار آکواریوم مینشیند تا غذا را به جانور بدهد. احساس خوبی سرتاپایش را در برمیگیرد، جانور بهمنظور تشکر از دست او بالا رفته و بر روی شانهاش مینشیند خود را به گردن پسرک نزدیک میکند و با پوزهاش گردنش را قلقلک میدهد حس عجیبی دارد. لبهایش ناخودآگاه باز و دندانهایش نمایان میشوند. از اتاقش بیرون دویده مادرش را صدا میزند. ظرف از دست مادر که در حال ظرف شستن است میافتد و میشکند جیغ بلندی میکشد و بچهاش را در آغوش میگیرد و به سمت بیمارستان میدود و با صدای بلند داد میزند:
«بچهام! بچهام مریض شده است.»
همه با تعجب آن دو را با آن رنگهای عجیب مینگرند و فضای مجازی را پر میکنند از تصاویر این دو با آن جانور عجیب در دستان پسرک. تمامی سیاستمداران کشورها را قرنطینه میکنند و حکومت حالت اضطراری اعلام میکند. این اتفاقات توجه پیرترین پروفسور دنیا را جلب میکنند او فردی است که تابهحال مریضی نداشته که درمان نیابد و بیماریای نبود که او از آن خبر نداشته باشد امید همه دنیا برای درمان به اوست. او تمام تلاشش را میکند و تمام کتابهای بهجامانده را مطالعه میکند تا چارهای بیابد. ناامید به خلوتترین مکان کتابخانهاش میرود جایی که در جوانی هنگامیکه غمگین میشد آنجا میرفت ولی دیگر بهمرور غمهایش زیاد شد و دیگر فرصت کافی بهاندازه غمهایش نداشت. چشمهایش تر میشوند و لرز تمام بدنش را فرامیگیرد. میان تمامی کتابها رنگی متفاوت میدرخشد. کتاب را مطالعه میکند، چاره را مییابد. نام تمامیشان احساس بود. زندگی بدون احساس خاکستری است.
احساس داشتن دوست
احساس عشق
احساس همدلی
احساس کنجکاوی
احساس عصبانیت
پیرمرد با فریادهای «یافتم» به سمت در میدود، قلبش میگیرد، نفسنفس میزند و به طرز مشکوکی میمیرد. دولت پسرک و مادرش را برای جلوگیری از شیوع بیماری گردن میزند.
در دوردست پسری از مادرش میپرسد:
«مادر این جانور چرا اینگونه است؟»