بیشترین بازخورد مثبت از نوشتههام را در یک ماه اخیر گرفتم، یک ماهی که هیچی ننوشتم ولی انصافا ماه خیلی پردستاوردی برام بود و به احتمال زیاد یکی از نقطه عطفهای زندگیم :)
همونطور که گفتم بازخوردها زیاد بود و دو سال از نوشتن تقریبا ماهانه من در وبلاگ سوت و کورم گذشته و با نوشتن و حرف زدن از آنچه در این آشفته بازار مغز میگذرد راحت شدهام و دقیقا مصداق بارز مرتب کردن کلاف نخ در هم تنیده و شلخته برای من شده است. لذت میبرم از اینکه این کلاف در انتها مرتب میشود و در سبد میگذارمش. همه اینها باعث شد به فکر تغییر سبد نوشتهها بیفتم و فضای ویرگول که تعامل و ارتباط راحتتری دارد را انتخاب کنم و واقعا تا همین الان با اینجا حس خیلی خوبی دارم.
من همیشه به خودم از بالا نگاه میکنم و جدای از اینکه خیلی خیلی به overthinking مبتلا هستم، بعضی وقتها بیخیال میشوم و میام پیشش و با هم از مسیری که آمدیم حرف میزنیم. از آخرین مکالمهای که با هم داشتیم بهش گفتم واقعا با همه تلهها، طرحوارهها، راههای نرفته، آموزشهای نداشته، غمهای تازه و کهنه... خیلی خوب اومدی رفیق واقعا دمت گرم و یه دستی به شونههای خویش میزنم. اما همون صدا میاد و میگه خب تا اینجا اومدی از اینجا به بعد بااااید آپدیت بشی و اطلاعاتت را به روز کنی و کلی چیز جدید یاد بگیری واقعا همینطوریه نمیذاره دو دقیقه دور هم خوش باشیم و واقعا منم به حرفش گوش میکنم چون میکشتم اگر به حرفش گوش نکنم. دقیقا یه معلم از این مدل قدیمیهای فیلسوف مآبانه طور البته نه خیلی به معنای خوب و هدایتگر...
دلم میخواد برای تیرماه روتین جدیدی را بسازم و واااقعا میخوام از تابستونم تماماااا لذت ببرم، تابستونی که همش مال خودمه و ذره ذره براش تلاش کردم تا به این شکل و رو در بیاد.
من به همراه من سرزنشگر و پدر در بیار تابستون را تبریک میگیم.
خییییلی چرت و پرت شد، فقط دلم میخواست شروع کنم به نوشتن و یه ذره کلاف نخ را مرتب کنم و در سبد جدید بگذارم. به علاوه اینکه همین اقدامات کم کیفیتی که خیلی وقتها تو همچین جاهایی انجام دادم واقعا کمک کرده به کمالگرایی غلبه کنم.
برم آماده بشم که وقت آرایشگاه گرفتم برای کوتاه کردن موهاااام.
میخوام مدل ورونیکا دوست دختر جورجی تو سریال شلدون کوتاه کنم. اصلا مدل خاصی نیست نمیخواد بری بگردی :)
دو ساعت بعد:
موهام را کوتاه کردم. عکس مدلی که میخواستم را به آرایشگر نشون دادم و مثل اینکه پیچیدهتر از چیزی بود که من دیده بودم ولی خب باعث شد موهام را مدلی کوتاه کنم که در حالت عادی این مدل ترند را انتخاب نمیکردم و باید بگم که خیلی بهم میاد.
اینکه دو ساعت بعد برگشتم و اینجا دارم مینویسم شوق کوتاه کردن مو نیست ابدااا...
دوباره نوشتن را انتخاب کردم چون سر کلاف گم شده بود و کم کاری کرده بودم در واقع من سرزنشگر شروع کرده بود به زمزمه کردن فاطمه تو کم کاری کردی، فاطمه هیچ وقت کم کاری نمیکنه و چه اشتباه بزرگی، از تو بعیده و واقعا ناراحت و سرخورده شدم، انصافا این شماتت خیلی بیجا نبود و میتوانستم دقیقتر و حساب شدهتر کار کنم تا وظیفهای که به عهده داشتم را انجام دهم. برای همین تصمیم گرفتم نه اسمش را بگذارم کمالگرایی و سرزنشگری نا به جا، نه اینکه به راحتی ازش بگذرم و بگذارم رها بشه و دوباره این اشتباه اتفاق بیفته...
یک تلهایی که من از وقتی یادم میاد گرفتارشم، مواجه شدن با اشتباه خودمه. واقعا ازش میترسم. اولین دفعههایی که در دام این تله افتادم سال کنکور بود. من به هیییچ عنوان هیچ کدوم از آزمونهای آزمایشی را که میدادم تحلیل نمیکردم، به هیچ عنوان. در واقع انگار آزمون دادن و ندادن من هیچ فرقی نداشت و واقعا هیچ فرقی نداشت چون تراز من از اول تا آخر سال پیشدانشگاهی تفاوتی نکرد. این ترس از مواجه با خودم زمانی که تو شرایط استرسی و فورس باشم خیییلی بیشتر میشه، یعنی حاضرم مثلا آزمونم را بررسی نکنم و با نکتههای جدید یاد نگیرم و انقدر هزینه بدم و عملکرد نه چندان خوبم را نتیجه آزمون بعدی، کارفرما یا کسی که برام مهم هست بگه ولی خودم با اشتباهاتم رو به رو نشم. واقعا به این آسونی نیست که بگی دیگه این کار را نکن و خودت خودت را بررسی کن، واقعا میترسم.
نمیدونم چطوری میتونم این مشکلم را رفع کنم، اما حس میکنم اگر کمی با خودم مهربانتر بودم، کمی به خودم بیشتر زمان میدادم و با سطح استرس پایینتری کار میکردم انقدر این کار برایم ترسناک نبود.
چی بگم به خودم توی این شرایط پر استرس و پر از ترس؟
شاید تمرین و پذیرفتن اینکه همه ما آدمها در حال یادگیری هستیم و اشتباه کاملا طبیعیه بتونه بهم کمک کنه در صلح بیشتری با خودم باشم.... و وقتی که خسته و ملولی از یک نفر دیگه بخواه بشینید پای هم و اون کمک کنه اشتباهاتی که قابل جبران هستند را ببینی و برای بهتر شدن قدم برداری.
این کلاف هم کمی مرتب شد و سعی میکنم حتما کمک بگیرم.
این پست رسما تمام شد :»