جای آن دارد که چندی هم ره صحرا بگیرم
سنگ خارا را گواهِ این دل شیدا بگیرم
مو به مو دارم سخن ها
بشنو ای سنگ بیابان
بشنوی ای باد و باران
با شما همرازم اکنون
با شما دمسازم اکنون
شمع خود سوزی چو من در میان انجمن
گاهی اگر آهی کِشم دلها بسوزد
یک چنین آتش به جان
مصلحت باشد امان
با عشق خود تنها شوم
تنها بسوزم
من یکی مجنون دیگر
در پی لیلای خویشم
عاشق این شورو حال
عشق بی پروای خویشم
تا به سویش رهسپارم
سر ز مستی بر ندارم
من پریشان حال و دلخوش
با همین دنیای خویشم
