قبرستان..

به قول هدایت انگار همه این سال ها به این گورستان تعلق داشتم حالا خانه خودم رو پیدا کردم.
حرفی با ادم نمیزنند اما انها هم پاسخ سکوتت را با سکوت می دهند، حرف هم که میزنی جواب حرف هایت را با سکوت می دهند.
شاید حرف زدن با مرگان کار احمقانه ای برسد اما، خی میشود چرا که نه!!
ادم مذهبی نیستم اما خب میدانم که آنجا حضور دارند، میشنوند .
حتی به آنها از کل این زندگی و آدم هایش پیش آنها شکایت کنی، ناسزا بگویی، حرفی نمیزنند، آن را پای ناراحتی و سنگینی حرف ها روی قلب میگذارند و چیزی نمیگویند یا از حرف هایی که در آن هنگام میگویی به فکر علیه تو استفاده کردن نمی اندیشند. و بعد خودت بخواطر حرف هایی که زدی از آنها معذرت میخوایی و مطمن هستم آنها هم میپذیرند و تو را سرزنش نخواهند کرد.
در گورستان همه ی آنهایی که آرمیده اند شبیه هم هستند،فقط با اسم های مختلف که بر روی آن تخته سنگ روی آنها گذارده اند میان آنها را فرق گذاشته اند اما همه ی آنها شبیه هم هستند، در یک مکان واحدو به یک طریق آرمیده و در این سکوت در آن زیر با هم رنج میکشند. انگار فقط نام آنها برای این ادم ها مهم بود،ما برای این مردگان فکر نکنم مهم باشد.
جوری بر روی آنها سنگ چند تنی گذاشته اند انگار نمیخواهند حتی اگر زنده هم شدند آنها را ببینند.

گورستان برای من تنها جاییست که میتوانم با این آدم ها حرف دلم را یزنم حتی اگر آشنا هم نباشند و آنها نشناسم .
ببا آنکه آن زیر زجر میکشند یا نه کاری ندارم، اما خب شاید آن زیر هم آن قدر ها هم بد نباشد. آن زیر زجر میکشند و با زجر خود به کسی آسیب نمیزنند، در سکوت کامل.
شاید هیچ جهنمی آن زیر برای زجر کشیدن نباشد، شاید هیچ بهشتی آن بالا برای خوش گذرانی نباشد، شاید با مردن کاملا تمام می شویم.
نمیدانم چرا این احساس به من دست داده است اما این گورستان مرا میفهمد.
انگار این گورستان این همه سال منتظر حرف های من بود، چرا این همه سال اینجا نیامده بودم.
سال هاست که از گورستان تصویر بدی در ذهن ما شکل داده اند، از همان بچگی، حتی در کارتون ها و انیمیشن ها.
اما حالا با این سنی که دارم میبینم اصلا هم ترسناک نیست، اینجا آرامش است. انگار بعد این همه سال مقصد خود را پیدا کرده ام، همینجاست، درست همینجا. فقط این به من بستگی دارد کی به این آرامش برسم. این به من بستگی دارد در دنیا باز هم زجر بکشم یا اینکه بیخیال زجر دنیا بشوم و اینجا در کنار این مردم آرام بگیرم.
آن سوی این گورستان قبری تنها را میبینم.کنجکاو شدم و رفتم. قبر یک جوانی بود که خودکشی کرده بود.
به این فکر کردم که او را در این دنیا کسی به فریادش نرسید.
همه رهایش کردند.همه پسش زدند.یک سری او را سرکوب میکردند و یکسری هم میخواستند او خوب باشد،اما هیچکس نمیخواست کمکش کند.آن ادم شاد را ،آن مغز خام که بدنیا آمد را چنان از سیاهی پر کردند که تصمیم به رفتن گرفت .شاید او هم مثل من مجذوب این سکوت و آرامش گورستان شده بود و مقصد خود را یافته بود.اما باز هم به بی رحمی او را خواستند از گورستان جدا کنند .چقدر این آدم ها بی رحم اند.اگر دست ایشان بود تمام ارواح را از هم جدا میکردند.همانند این دنیا که همدیگر را از هم جدا میکنند، مرز میکشند و میکشند.
داشتم به این فکر میکردم کاش آفرینشی که میگویند واقعا کار آن خدایی باشد که در کتاب ها برای ما از بچگی گفته اند وگرنه کارمان تمام است. آن دنیا را هم اگر وجود داشته باشد پر از سیاهی های این دنیا میکنند. تمام ارواح را از هم جدا میکردند.دور ان ها مرز میکشیدند و مجبور به اطاعت بودیم و هیچجا محشور نمیشدیم. گاهی هم این فکر به ذهنم میرسد که نکند آن خدا هم یک انسان است با آن اسم. چون او هم آنجا را مرز گذاشته . نکند در بهشت هم کسانی باشند که به جرم شاد بودن و آزادی بمیرند.نکند بهشت و جهنم را برایمان به اشتباه معنی کرده باشند.بهشت جای همین آدم های فاسد و دروغگو و ظالم باشد ..نکند..آه که فکر ادم را آشفته میکند..اگر آن دنیا هم خدا مانند پدری بد اخلاق و قلدر یا مانند حاکمی ظالم باشد چه؟..
کاش فقط میگذاشتند در این سکوت در این گورستان بمانم.
کانال من در تلگرام:
https://t.me/danialrahmanip