
سالها پیش اواسط اردیبهشت ماه بود که 18 سالم شد! هرچند کنکور باید بزرگترین دغدغه میبود، اما تابِ گرفتن گواهینامه هیچ آرامشی واسم نذاشته بود. به سرعت اقدام به نام نویسی برای گواهینامه کردم و با کلی تلاش خودم رو به سریعترین زمان برای شروع کلاس های عملی(بشینم پشت فرمون ماشین آموزشگاه) رسوندم.
- خب، از اونجایی که عشق رانندگی بودم قطعا خیلی چیزا از قبل بلد بودم!!
من با تعجب به مربی نگاه کردم! اما اون اگار عادت داشت به این نگاه ها! مربی شروع کرد به گفتن ایراداتی که من فکرشم نمیکردم...
گفت، تو کوچه نباید سرعتت به قدری بشه که دنده 2 بدی...به آینه ها بی توجه بودی...کلاچ رو زود ول کردی و اگه بخوای همینجوری ادامه بدی هم توی امتحان رد میشی و هم وقتی یه عابر، یه موتوری یا ماشین بیاد وسط خیابون نمیتونی شرایط رو کنترل کنی و قطعا سبب یه حادثهی بد میشی! خلاصه هی غر میزد و گفت:
" وقتی بدون آموزش فکر میکنی موفق میشی، شک نکن یه بازنده ای! "
اون لحظه، با تمام وجودم این جمله رو درک کردم.
من دیده بودم راننده های دیگه چیکار میکنن...چجوری دنده میدن چجوری کلاچ و ترمز میگیرن. خیلی هم خوب از پس این تقلید بر اومدم چون قبلاً خودم چند باری تمرین کرده بودم، اما اصولش رو نمیدونستم و شانس آوردم منجر به یه تصادف و حادثه نشده بودم.
زندگی پر از رابطه ست! وقتی از خونه خارج میشیم تا وقتی بر میگردیم مجبوریم با راننده تاکسی، بقالی، همکار و دوست روابط مختلفی برقرار کنیم... حتی توی خونه روابطمون با همسر، فرزند یا پدر و مادر... اما سوال،
( چقدر فکر میکنیم بلدیم، اما هنوز نتیجه ای که میخوایم رو بدست نیاوردیم! )