
خواسته یا ناخواسته، اتفاقی یا نااتفاقی به هر حال این بخشی از زندگی همه کسانی است که دست به تغییر میزنند، یا شایدم میخواهند بزنند...چند وقت پیش که بیزینس منتور یک شتابدهنده بودم به طور اتفاقی حین مشاوره به یکی از استارتاپ ها متوجه ترس آدمایی معمولی از این غول بی شاخ و دم شدم، ترسی معقول و یا شایدم بهتره بگم ترسی بی پایه و بی بنیان، دقیقا عین ترس بچه ها از غول های زیر تختشون که در نهایت اونا رو به جای مبارزه با این غول خفته به خواب ابدی دعوت میکنه ؛ :) طرح های توجیه کسب و کار، تحلیل های مالی یا تحقیقات بازار که به نظر من زنگای تفریح کارآفرینی هستند!!!.... هرکدوم به تنهایی میتونند حداقل یه خواب عمیق ابدی رو به دیوار نازک نارنجی کارآفرینان آویزون بکنند...این فاجعه که دقیقا از سرمایه گذارا و بانکا شروع شد( منظورم ترس از طرح توجیه کسب و کاره) نقطه عطف طرح ها بود؛ البته نه به سمت اوج بلکه به سمت عزول...اصلا به نظر من با کمال احترام به تمام ساعت های که تحقیقات بازار کردم و تمامی جنبش های کارآفرینی موافق تحلیلات مالی، موفقیت استارتاپ ها در گرو نرخ های بازگشت سرمایه و... نیست بلکه در گرو رشد فردی و سازمانیه...تقریبا از اولین، بهتره نگم شکست و بگم دست کشیدن از رفتن به سمت هدفم شاید چندین سال بگذره اما حالا میفهمم هدف من اصلا استارتاپ نیست هدف من رشد فردی و شایدم گاهی سازمانیه....
آره خوب ... ما گم شدیم!!!... خیلیامون هم گم شدیم ... تو اهداف، توی بیزینس پلن ها و نرخ های بازگشت سرمایه ای که همه چیو برمیگردونن جز هزینه فرصت رشد فردی و سازمانیمون...به نظر من شروع کنید به ساختن، نه ساختن یک استارتاپ بلکه ساختن تفکر کارآفرین و استارتاپ محور... اینجور اگر شکست بخورین، معذرت میخوام اگر دست بکشین حداقل واسه یه چیز با ارزش دست کشیدین....