همین دیروز بود که رفته بودیم جیگرکی وسط خیابون گلبرگ لش کرده بودیم و دربارهی اینکه قراره برنامه آینده مون چجوری پیش بره صحبت میکردیم.جز معدود آدم هایی بود که سال سوم خوابگاه اتاقش پناه برای من بود که میتونستم هر از گاهی از حیوون های اتاق خلاص بشم و برم پیشش و میتونستم بدون اینکه کسی بدون اجازه ماستمو و باقی غذاهامو بخوره توو اتاقش غذامو بخورم و در حالی که غذامو میخوردم بشینم پای اراجیف اون که علاقهش مطالعه کتاب روشهای باستانی آمیزش کاماسوترا بود و درباره ی اکتشافاتش برای من میگفت و به نوعی یکی از کسایی بود که توو خوابگاه میشد روش حساب کرد که باهاش هی بریم نارمک گردی و پای تمام تفریحات فارغ از جاشو ،زمان و هزینهش باشه.

اونم مث من همیشه درگیر این بود که بین این همه علاقه مندیش یکی رو انتخاب کنه از زبان فرانسه و عربی گرفته تا اقتصاد و فتوشاپ و تولید محتوا و صنایع و نظریه بازی ها و آمادگی برای کار در سفارتهای خارج از کشور ، البت به من فقط گفته بود یه روز دوست داره بره سفارت خونه کار کنه.هر دومون آشفته بودیم ولی اون پیگیرتر بود شاید خیلی از من پیگیر تر بود برای آشفتگی هاش و بهتر خودشو میتونست به عنوان یه آدم خلاق پرزنت کنه
الان 2 ساله که حضوری ندیدمش،ولی امروز پست اینستاشو دیدم که با یکی از بچه های مکانیک وسط یه پارک تووی تورنتو و با یه موزیک لایت روی از این صندلی چوبی ها ولو شدن و خودشونو برای قبل امتحانات آماده میکنن و من اینجا دغدغه اینه که برم فردا به مسئول کامپیوتر پادگان بگم تعمیرات کیسو طولش بده یه هفته بیشتر راحت باشم و اتاقمون کار نداشته باشه و چجوری بتونم از دست این افسر چلغوزم راحت شم.

اینو به خودم نمیخوام بگم خارج گزینه خوبیه یا نه،فقط میخوام با خودم مرور کنم تصمیماتم درست بوده یا نه .ولی حالا که موندی الان سر کیفی رئیس ؟ یا که چی.این روزا دائم فک میکنم بعد از خونوادم چی ارزش موندن داره.نکنه باید میرفتم . نکنه یه کدوم از پیچ ها مهم زندگیمو خراب کردم .فعلا اینو اینجا نوشتم صرفا جهت ثبت.
شما الان دوستاتتون کجان ؟ با این مقام دردناک مقایسه چه میکنید؟