(میتونید همزمان باخوندمتن زیر این آهنگو پلی کنید)
دقیقا همین دیشب که من پاسبخش پادگان بودم و وقتم رو داشتم به جای خوابیدن ، به بیدار کردن نیرو‌ها پستی میگذروندم و در جواب افسر شبمون که دفترش نشسته بودم گفت:( حالا فوق لیسانس داری برای بعد از سربازی برنامت چییه؟) من چیز خاصی برای گفتن نداشتم،پسر همسایه ما در سن 40 سالگی مرد. تمام.
انگار ابتدا دچار حمله قلبی میشه آمبولانس رو خبر میکنن و می‌تونن کمکش کنن و حالش بهتر میشه،اینجاش روایت دقیق مشخص نیست آمبولانس ترجیح داده بیمارستان نیاد یا اینکه خودش بخاطر ترس از کرونا بیمارستان نرفته بوده و به هرصورت بیمارستان نمیره و چندساعت بعد هم ایست قلبی می‌کنه.
رابطه‌ام باهاش خوب بود سلام و علیک داشتیم منو به اسم کوچیک صدا میکرد وصمیمی طور یه بار هم،باهم سیگار کشیده بودیم که ای کاش بیشتر باهم وقت میگذروندیم.
دیشب پادگان که بودم اگر اون دوساعت رو که خوابیدم درنظر نگیریم،تقریبا درگیر این سوال بودم که برنامت برای آینده چیه؟نه اینکه مونده بودم که یکی از در بیاد اینو از من بپرسه ولی عمق فاجعه رو دیشب فهمیدم تووی سن 25 سالگی بعد از فارغ التحصیلی از دانشگاه و تجربه دو سه تا شکست کاری واقعا برنامه مشخصی نداشتم و فقط هدفم اینه که زودتر از شر سربازی راحت شم خب بعدش چی ؟در مزخرف بودن شرایط بحثی نیست اما واقعا چقدر خودم مقصرم که جوابی براش ندارم.
فاصله‌ی مرگ با من دوتا خونه بود میدونم شاید خیلی کلیشه‌ای و فسلفی به قضیه نگاه میکنم الان کرونا کلن همه چیو تغییر داده ولی مرگ دوتا خونه اونطرف تر تا پیش نیاد من فاصله مرگو تا این حد نزدیک حس نمیکردم.نمیدونم اگه از همسایمون میپرسیدم برنامت چی بود؟چی میگفت؟البت بهش نمیخورد اونم برنامه خاصی داشته باشه و اینکه چند روز پس از سکته اگه حالش خوب میشد آیا قرار بود یه اتفاق انقلابی در زندگیش بیفته یا نه.
درسته که واقعا الان کار خاصی ندارم و تنها کارم امشب اینه فیلم پلیس بورلی هیلز ببینم که بشوره ببره پایین ولی اینو نوشتم که شاید درسته اونم مث من برنامه مشخصی نداشت ولی وقتی می‌دیدمش اینقدر گرم برخورد میکرد و حاله آدم خوش میشد با اینکه از منم بزرگتر بود که یه روز سرکیف بودم و خواستم حداقل چند خط، یه نفر تووی این دنیا براش نوشته باشه و ثبت کرده باشه
و درنهایت اینو یادآوری کنم به تمام بی برنامه ها که تنها نیستین.
