من آدم فراموشکاری‌ام،اگه بخوام واضح بگم یادم میره چرا به یه نفر این اواخر کمتر زنگ میزنم یا اینکه باهاش کمتر بیرون میرم
بعد یهو بعد از چند وقت یهو حس اجتماعی بهم میگه خیلی وقته از دکتر خبر نداریم چرا بهش نمیزنگم
زنگ میزنم، حالشو میپرسم بعد باهام قرار میذاریم، می آد سراغم و بعدش میپرسه خب دایی کجا بریم و دقیقا تووی همین نقطه است که من یادم می‌افته چرا بهش زنگ نمیزنم و این چه حماقتی بود که تکرار کردم چراکه ادامه قضیه اینطوری میشه:" من میگم بریم مرکز شهر و نیم ساعت بعدش پارک جنگلی بیرون شهر نشستیم و اون داره سیگار میکشه میریم همون جای لعنتیه که خودش هزاران بار داره هر روز میره و میشه متکلم وحده و من همیشه میگم این دفعه آخره."
من حتی یک سید دارم که هر دفعه بهش زنگ میزنم میگم وقت داری بریم همین هفت حوض یه دوری بزنیم , برگردیم و در جواب همشیگی : " آره شب میام سراغت بریم باغ فردوس " یا این اواخر رئيس تغییر سلیقه داده میگه میام سراغت بریم پارک ملت بدوییم و من نمی تونم بگم برای اینکه حالشو ببریم لازم نیست خودمونو پاره کنیم و همیشه 10 دقیقه بعد از تماس به خودم میگم این چه خریتی بود که من دوباره مرتکب شدم و قسمت احمقانه تر قشیه در این مورد هم که میریم بیرون،رئيس متکلم وحده محضه که برای اثبات تمام حرفاش از مثال استفاده میکنه و استاد پیوند گودرز با شقیقه و مغلطه و هر دفعه هم در حال تجربه یه کار جدیده و درباره‌ی مسخره بودن کار قبلی صحبت میکنه و من در حال کف کردن و گه خوردن که دفعه بعدی در کار نیست ولی من همیشه این حماقتمو تکرار میکنم. استاد حتی وقتی ویدیو چت هم باهاش میکنم دست از زر زدن یک طرفه برنمیداره یک دفعه تووی این کرونایی باهاش نیم ساعت ویدیو چت کردم و من فقط تونستم یه دقیقه باهاش سلام و خدافظی کنم.
نیمخوام بگم که حالا من حرفهای فلسفی خیلی مهمی دارم ولی من هم دوست دارم از تباهی هام بگم.
ولی من یک آقا رضا دارم .آقارضا 5 سال از من بزرگتره و موجودیه که هر موقع،هرجایی به سمت هر مقصدی و برای هر کاری پایه هست وبرای هر حرفی، امکان نداره ساعت 2 شب یا 2 ظهر زنگ بزنید بهش بگی میای بریم بیرون همین اطراف یه فری بخوریم بگه نه،با اینکه صبحش میخواد بره سرکار،وقتی میریم بیرون این دفعه من متکلم وحده ام نه اینکه به زور بلکه اون اصن دلش نیمخواد حرف بزنه می آد بیرون که باهم وقتمونو تباه کنیم جای خاصی براش وجود نداره بیابون،کافه،قهوه خونه،کتابخونه،ته شهر ، بالا شهر و حتی قبرستون، آقا رضا همه جا می آد.اونم مث من حوصله خیلی ها رو نداره و باهم میتونیم گند اخلاقی های همو تحمل کنیم.
در اصل آقا رضا یه وجه از زندگی منه که بهم یاد آوری میکنه که وقتی یه جا اوضاع توو کنترل من نیست و یکی دیگه میخواد همه چی رو هندل کنه، من شروع میکنم به فرار از موقعیت و یادم میندازه چرا تنهام.
