صبح هنوز درست بالا نیامده بود. آسمان آبیِ کمرنگ روی سقف گلی خانهها پهن بود و بوی دود هیزم همسایه در کوچه میپیچید. محمود چشم باز کرد. صدای اذان از مسجد پایینمحله میآمد. لحظهای به سقف کاهگلی خیره ماند، بعد آرام از جا برخاست.
زهرا هنوز خواب بود، موهایش نیمه روی بالش ریخته بود و چهرهاش آرام. محمود پتو را روی او کشید، بعد به حیاط رفت. سماور زغالی را روشن کرد و به شعلهها خیره شد. قلقل آب که بلند شد، فکرش پیش زندگیاش رفت:
«چطور این همه سال گذشت و چیزی عوض نشد؟ خانه پیرتر شد، قرضها بیشتر، و دل زهرا… انگار دیگر مثل قبل نیست.»
نان خشک را در آب جوش نرم کرد، با پنیر خورد، بیمیل. بعد از خانه بیرون زد. کوچه خاکی زیر پایش نرم بود، نسیم خنک صبحگاهی میوزید. از کنار کاروانسرای قدیمی گذشت و به بازار رسید.
بازار شلوغ بود. صدای بقالها، خنده بچهها، بوی نعنا و خیار تازه. محمود سبزی و نان خرید، اما ذهنش جای دیگری بود. مدام زیر لب حسابوکتاب میکرد: «قسط عقبافتاده، شهریه مدرسه پسر… از کجا بیارم؟» در میان ازدحام، کسی به او توجهی نداشت. هر کس درگیر روزی خودش بود.
راه میرفت و فکر میکرد. یادش آمد روزگاری رویای مغازهداری داشت. جوان بود، پر امید. اما گذر زمان رویایش را به شاگردی و کارهای پراکنده فروخت. حالا نمیدانست تقصیر خودش بود یا دست سرنوشت.
ظهر به قهوهخانه میدان قدیم رفت. مردها دور منقل نشسته بودند، چای میخوردند و از گرانی و سیاست میگفتند. محمود به دیوار تکیه داد و ساکت ماند.
آنطرفتر رضا، جوان شاعر محله، پر از شور حرف میزد؛ از تهران، از روزنامه، از شعر. برق چشمهایش اتاق را روشن کرده بود. محمود خیره شد. در نگاه رضا، جوانی خودش را دید؛ همان شور و امیدی که سالها پیش در دلش داشت و هیچوقت دنبال نکرد. دلش فشرده شد: «ای کاش آن وقت جرئت کرده بودم.»
غروب که شد، محمود به خانه برگشت. نسیم خنک از باغهای اطراف میآمد، گنجشکها جیکجیک میکردند. در حیاط، زهرا روی تخت نشسته بود، موهایش را شانه میزد. محمود بیصدا نگاهش کرد.
زهرا بیآنکه برگردد، شروع کرد به حرف زدن: از خستگی کارهای خانه، از حسرت جوانی، از اینکه چرا دنیا برای زنها همیشه تنگتر است. کلماتش مثل رود جاری شدند، پر از گلایه و اشتیاق و اندوه.
محمود دلش میخواست چیزی بگوید. میخواست بگوید هنوز دوستش دارد، میخواست بگوید خسته است اما او را تنها نمیگذارد. اما زبانش سنگین بود. سکوت کرد. به صداهای بیرون گوش داد: زوزه سگی در کوچه، اذان مغرب، نفسهای بریده زنش.
شب، وقتی دراز کشید، با خودش گفت: «امروز هیچ چیز خاصی نداشت؛ خرید، قهوهخانه، چند فکر پراکنده، و سکوت.»
اما ته دلش میدانست همین روز عادی همه زندگیاش بود: آرزوهای رهاشده، عشقی که نیمهخاموش بود، و امیدی که شاید فقط در برق چشمهای رضا زنده مانده بود. انجام بدم؟