پاییز بود و خیابان مثل همیشه زیر لایهای از برگهای زرد و سرخ مدفون شده بود. هر قدم که برمیداشتم، صدای خرد شدن برگها زیر پام بلند میشد، انگار استخوانهای نازک خاطرهها میشکست. چشمهام از گردههای معلق تو هوا میسوخت، و نفس کشیدن مثل بلعیدن تکههای شیشه بود. اما این بار، درد واقعی جای دیگهای بود—توی سینهام، جایی که قلبم انگار یه گوشه کز کرده بود و نمیخواست بزنه.
اولین بار که تو رو دیدم، توی کافهی قدیمی سر خیابان بود. نور شمعهای روی میزها، سایههای لرزون روی دیوارهای آجری مینداخت، و تو، با پالتوی خاکستریات که بوی چرم کهنه و بارون میداد، کنار پنجره نشسته بودی. یه کتاب جلوت بود—فروغ، با جلد کاغذی رنگ و رو رفته. انگشتات، که یه حلقهی نقرهای ساده دور یکیشون بود، آروم روی صفحهها میکشید، انگار داشتی شعرها رو لمس میکردی، نه میخوندی. موهات، مشکی و آشوب، روی پیشونیت ریخته بود، و چشمات... خدای من، چشمات. مثل دریاچهای تو غروب پاییز، عمیق و پر از چیزی که نمیتونستم بخونم. حس کردم تو یه راز پنهونی، یه قصه که فقط با نگاه کردن بهش نمیتونم بفهممش.
هر روز، ساعت چهار بعدازظهر، تو همون گوشهی کافه بودی. منم چند میز اونطرفتر، با یه فنجون چای که همیشه سرد میشد، وانمود میکردم دارم چیزی مینویسم. دفترچهام پر بود از خطوط کج، کلمات بیربط: «برگ»، «بارون»، «چشمات». یه روز جرأت کردم و نوشتم: «چطور میشه عاشق کسی شد که حتی نمیدونم کیه؟» ولی هیچوقت جرأت نکردم بلند بخونمش.
یه روز، وقتی داشتم از کافه بیرون میرفتم، برگ زردی زیر پام خرد شد، و صدایی مثل نالهی کوچیک شنیدم. برگشتم و تو رو دیدم، درست پشت سرم. پالتوت رو شونهات بود، و یه لبخند کج رو لبت نشسته بود، انگار نمیخواستی بذاری من ببینمش. گفتی: «این برگا انگار دارن قصه میگن، نه؟» صدام تو گلو گیر کرد. فقط تونستم سرم رو تکون بدم و بگم: «آره، ولی قصهشون همیشه غمگینه.» خندیدی، و صدای خندهات مثل زنگولههای کوچیکی بود که تو باد تکون میخوردن. گفتی: «شاید فقط تو غمگین میشنویشون.»
از اون روز، پاییز دیگه فقط فصل حساسیت و قرصای آنتیهیستامین نبود. شد فصل قدم زدن زیر درختای بلوار، جایی که برگها مثل بارون نرم روی شونههامون میریختن. بوی خاک نمزده و چوب سوخته تو هوا بود، و دستات، که همیشه سرد بود، گاهی به دستام میخورد. حرف میزدیم—از چیزای ساده، از بوی قهوهی تازه، از شعرای نیما که انگار برای همین روزای خاکستری نوشته شده بودن، از اینکه چرا پرندهها تو پاییز ساکتترن. هر کلمهات انگار یه تکه از منو پیدا میکرد، تکهای که نمیدونستم گم شده. یه شب، زیر نور زرد و کمجون یه چراغ خیابونی، وایستادی و گفتی: «میدونی، من همیشه فکر میکردم عشق باید یه چیز عظیم باشه، مثل توی قصهها. ولی حالا فکر میکنم عشق شاید همین باشه... همین که دلم بخواد هر روز ببینمت، حتی اگه فقط داریم درباره برگا حرف میزنیم.» قلبم انگار یه لحظه از حرکت وایستاد. خواستم چیزی بگم، ولی فقط نگاهت کردم. چشمات پر از نور بودن، اما پشتشون، یه سایهی غریب بود، انگار میدونستی چیزی داره تموم میشه.
بعد از اون شب، تو کمکم غریبه شدی. نه اینکه عوض شده باشی، نه. فقط انگار یه دیوار شیشهای بینمون کشیده شده بود. هنوز میاومدی کافه، ولی کتابت بسته بود. لبخندت کمرنگتر شده بود، و چشمات دیگه به من نگاه نمیکردن. یه روز، وقتی داشتم از کافه بیرون میرفتم، برگشتم و دیدم جات خالیه. پالتوت نبود. کتابت نبود. فقط یه برگ زرد، که باد آورده بود و چسبیده بود به شیشهی پنجره، انگار داشت بهم زل میزد.
رفتم دنبالت. خیابونای پاییزی رو گشتم، زیر بارونای ریز که مثل اشکای سرد میریختن. از صاحب کافه پرسیدم. گفت: «اون؟ یه مدت نیومده. فکر کنم رفته یه شهر دیگه.» قلبم انگار تو مشتم مچاله شد. هیچوقت نپرسیده بودم اسمت چیه. هیچوقت نپرسیده بودم کجا زندگی میکنی. فقط فکر میکردم پاییز همیشه ما رو کنار هم نگه میداره.
حالا پاییز دوباره اومده. برگها هنوز میریزن، ولی صدای خرد شدنشون دیگه قصه نمیگه—فقط یادم میاره که تو نیستی. هر روز میرم همون کافه. همون گوشه میشینم، با همون فنجون چای که سرد میشه. دفترچهام رو باز میکنم و مینویسم: «پاییز بدون تو، فقط یه فصل نیست. یه زخمه که هر سال باز میشه.» گاهی فکر میکنم شاید یه روز برگردی، با همون پالتو و همون کتاب. ولی بعد، باد یه برگ زرد دیگه میچسبونه به پنجره، و من میفهمم که تو، مثل برگای پاییز، فقط برای یه فصل مال من بودی