در روز های خانه نشینی امید، انسان ها در سوگ هم نوع خود نشسته اند؛ در شرایطی که انتظاری به جز انقراض دسته جمعی ندارند،. بشر در تکاپوی گذشته اش نشانی پیرمرد را می گیرد.
امید همان حس گم شده ای است که گویی سر بیابان نهاده.
انگار امید همان بذر کوچکی بود که رزمنده پیش از اسارتش پشت تپه ها کاشت، لابد قرار بود بعد از آتش بس به نیت فرزند نو رسیده اش آن را بکارد. زان بذر امید نخلستان ها برخواستند تا مادر رزمنده بعد از گذشت سال ها باز هم سراغ اتوبوس بچه اش را هر روز از پاسگاه روستا بگیرد.
امید روزی نوجوانی بود که با رویای قهرمانی بر رینگ مشت رنی رفت اما زخم پای چشمش او را از پای انداخت. وقتی شانسی برای نوجوان باقی نماند، وقتی مربی اش او را تشویق به کناره گیری کرد؛ در مقابل سکوت غم انگیز تماشاگران خطر را پذیرفت و با عفونت شدید چشمش حریفش را چون خرسی بی رحم و زخم خورده شکست داد تا کاخ آرزوهایش فرو نریزد.
اما امید در بزرگسالی انگیزه اش را از دست داد. مردم آنقدر در مشکلات حال و گذشته خود فرو رفته بودند که یادشان میرفت((آرزو)) کنند و آرزو، شور و اشتیاق امید در بستر بیماری افتاده بود. محاسن بلند امید نمیتوانست نشان از شادابی و نشاط در وی داشته باشند.
اگر انسان ها مانند کودکیشان هنوز خیال پردازی میکردند، اگر آرزو های کودکی خود را فراموش نمیکردند؛ آنگاه زیر یک باران پاییزی امید و آرزو با فرزند نو پایشان ((فیروز)) قدم میزدند.
