دوشنبه 8 اردیبهشت 1399 ساعت 23:30
تو آخر پست قبلی نوشتم که اسفند شد و من راهی دانشگاه شدم. روز شنبه 3 اسفند بود که من خونه رو به مقصد ارومیه ترک کردم. بعد از پونزده-بیست روز باید دوباره برمی‌گشتم جایی که تو این پنج سال، دیگه باهاش خو گرفتم؛ خوابگاه.
من ظهر ناهار رو زودتر خوردم و رفتم ترمینال. چون این ترم شنبه‌ها قبل از ناهار کلاس نداشتم و فقط بعد از ظهر 4 تا 6 کلاس معدنکاری سطحی داشتم، یه جوری برنامه ریختم که تا قبل از 4 برسم دانشگاه و برم سر کلاس. خلاصه رسیدم و رفتم کلاس.
اون کلاس، تنها کلاسی بود که این ترم رفتم، یعنی فقط یه جلسه. بعدش خسته کوفته برگشتم اتاق. وقتی شنبه شب تو خوابگاه، یکی از هم‌اتاقیام گفت پسر بعضی دانشگاها یه هفته تعطیل دادن، تو دلم گفتم احتمالاً تو این یکی دو روز هم بگن دانشگاه ما تعطیل داده. یکشنبه صبح وقتی بیدار شدم و گوشیو برداشتم چک کنم فضای مجازی چه خبره، دیدم کانال‌های دانشگاه نوشتن یه هفته تعطیل شد.
فوراً زنگ زدم خونه به مامانم گفتم دانشگاه ماهم مثل بقیه دانشگاها تعطیل دادن. یه هفته تعطیل هست، من میخوام برگردم خونه. اونم گفت آره یه هفته زیاده میخوای چیکار بکنی اونجا، پاشو برگرد بیا. فوراً بلند شدم یه مقدار از وسایلای ضروری رو سریع جمع کردم راه افتادم. موقع خدافظی کردن با هم‌اتاقیام، وقتی بهشون گفتم هفته‌ی دیگه می‌بینمتون، یکی‌شون - مصطفی – با حالت شوخی به من گفت فکر کنم بعد از عید همدیگه رو می‌بینیم. تهِ دلم حرفشو باور نکردم ولی الان می‌بینم راست میگفت.
خلاصه راه افتادم برم ترمینال که از ارومیه دربیام. وقتی رسیدم ترمینال، خیلی شلوغ بود. هرطوری شده تونستم یه بلیط تبریز بگیرم سوار اتوبوس شم. وقتی رسیدیم تبریز و ترمینال پیاده شدم، دیدم ترمینال تبریز سه-چهار برابر از ترمینال ارومیه هم شلوغ تره. پر از جمعیت دختر پسرای دانشجو. تاحالا من ترمینال رو انقدر شلوغ ندیده بودم.
این شد که مثل خیلی از دانشجوها برگشتم خونه. از اون روز تا اوّل-دوّم فروردین، من گهگاهی موقع ظهر می‌رفتم بیرون پارک نزدیک خونه‌مون پیاده روی. تا اینکه بیماری چینی همه‌گیرتر شد و من دیگه نرفتم بیرون. البته چون کار واجبی نداشتم نرفتم و نخواستم ریسک کنم. وگرنه از بیرون رفتم ترسی ندارم.
این روزایی که تو خونه بودم، حسابی نشستم فکر کردم با خودم؛ به اینکه تو آینده میخوام چیکار کنم و وارد چه شغلی بشم. احتمال اینکه تو رشته‌ی خودم - مهندسی معدن - بتونم بطور مستقل و برای خودم کار کنم خیلی خیلی ضعیف هست و اگه بخوام مرتبط با رشتم وارد کار بشم، باید برم استخدام یه جایی مثل معدن یا اداره بشم و زیر دست یکی دیگه کار کنم.
از بچّگی دوس داشتم وقتی بزرگ شدم، مستقل باشم و آقای خودم باشم. پدرم کارمند بلند پایه‌ی یه اداره‌ی دولتی هست ولی بعد از این همه سال زحمت کشیدن و دوندگی، سطح زندگی ما، یه زندگی متوسط هست. ما هم مثل خیلی از مردم، دور خیلی از خواسته‌ها و آرزوهامون خط کشیدیم، بخاطر اینکه توانایی مالی تأمینش رو نداشتیم؛ این حقیقته و نمیشه مخفی کرد .. خیلی‌ها وضعیت‌شون به مراتب نسبت به ما بدتره و این جای هزاران شکر داره که تو این اوضاع خراب مملکت، وضعیت ما در حدّ متوسط هست.
این روزا، یکی از کارایی که هر روز حداقل دوبار انجامش میدم، اینه که به سایت‌های خبری سر میزنم که سرم گرم شه. از جمله‌ی این سایت‌ها، زومیت و دیجیاتو و آی‌تی‌ایران هستن که مرتبط با اخبار تکنولوژی ان. چند ساله که این سایت‌ها رو می‌شناسم و بعضی وقتا بهشون سر میزنم.
تو این روزای تعطیلی، حسابی رفتم تو فکر خلق یه کسب‌وکار جدید. کسب‌وکاری که مبتنی بر تکنولوژی و ارتباطات باشه، نه به شکل سنّتی که این روزا می‌بینیم مشاغل سنّتی چقدر بخاطر کورونا متحمّل ضرر شدن. حتّی بعضی از شرکت‌ها و استارتاپ‌های تکنولوژی ایرانی و خارجی هم نتونستن دوام بیارن و مجبور شدن از یه تعداد از افرادشون رو تعدیل کنن.
با خوندن این خبرها که شرکت درب و داغونی مثل دیجی‌کالا، بخاطر افزایش سفارش‌ها و گرم شدن بازارشون، چند هزار نفر واسه انبار و لجستیک استخدام میکنه .. یا اینکه آمازون صد هزار نفر جدید استخدام میکنه، با خوندن این خبرا به وجد اومدم. دیجی‌کالایی که بین مردم و کاربرای وب فارسی، به دیجی‌دزد و گرون‌کالا معروفه، ببین چقدر کسب‌وکارش این روزا سکّه شده که نیاز پیدا کرده چند هزار نفر استخدام کنه!!
اگه حرف منو درباره کلمه دیجی‌دزد قبول ندارید، کافیه یه سر به سایت‌های اخبار فنّاوری بزنید و زیر خبر‌هایی که راجع به دیجی‌کالا نوشته شده، یه نگاه به کامنت‌ها بندازین. تقریباً "همه" ازشون گلایه دارن و شاکی ان. اونایی هم که ازش تعریف کردن، کامنت‌شون کلّی منفی خورده.
یکی دیگه از کارایی که این روزا مشغولش هستم، اینه که داستان شکل گیری برندهای بزرگ و معروف و زندگی نامه‌ی پایه‌گذاران شون رو میخونم تا بیشتر با عوامل موفّقیت‌شون آشنا بشم. با "مایکل دل" آشنا شدم که مؤسّس و مدیرعامل شرکت کامپیوتری "دل" هست. همین آقای "دل"، کتابی به اسم "بی‌واسطه از دل" تو سال 1999 و درباره‌ی موفّقیت کسب‌وکارشون نوشته که به فارسی هم ترجمه شده ولی خیلی کتاب کمیابی هست.
من هرطوری شده، بلأخره تونستم این کتابو پیدا کنم و این روزا مشغول خوندنش هستم. خیلی خیلی کتاب مفید و به درد بخوری هست.
کتابای دیگه‌ای هم سراغ دارم که به مرور زمان پیدا میکنم و میخونم.
این روزا، در کنار کارای آموزش مجازی دانشگاه، کارم شده خوندن اینجور کتاب‌ها و مقاله‌ها. در مورد بازاریابی و مسائل دیجیتال مارکتینگ و استارتاپ. من ایده‌های خوبی تو ذهنم هست ولی باید زیربنا و پیش‌نیازهای اجرایی کردن رو آماده کنم. یکی از مهمترین نیازها، اینه که من باید حتماً زبان یه زبان برنامه نویسی یاد بگیرم.
بعد از تجربه‌ی تلخ و شکست نسبی ای که تو راه‌اندازی وبسایت شخصی داشتم، به این نتیجه رسیدم که دوتا راه بیشتر ندارم. یا باید واسه شرکت‌های واسطه، پول‌های کلان - شاید ماهی چند صد تومن - خرج کنم و بی چون و چرا وابسته‌ی اونا باشم، یا اینکه وقت و حوصله به خرج بدم و سطح دانش و مهارت خودم رو بالا ببرم و بتونم خودم کارامو انجام بدم.
خب، با توجه به اینکه صرفه‌جویی برای من یه فاکتور خیلی مهم هست، طبیعتاً راه دوّم رو انتخاب کردم. راهی که بشدّت وقت‌گیر، خسته‌کننده و فرسایشی هست و من اینو خوب میدونم، ولی ارزششو داره. چون من خودمم دوس دارم کارها رو زیربنایی و اصولی یاد بگیرم و سطحی نباشم.
برای راه‌اندازی یک استارتاپ مبنتی بر اینترنت (وبسایت) یا موبایل (اپلیکیشن)، اگه بخوایم اصولی و با راهکار عمیق بریم جلو، از همون اوّل باید برنامه نویسی رو حداقل در حدّ متوسط یاد بگیریم. یا اینکه کار رو به چند نفر به عنوان تیم برنامه نویسی واگذار کنیم، که ممکنه نتیجه‌ی به مراتب بهتری بده ولی هزینه‌ی خیلی سنگینی داره و نیاز به سرمایه هنگفتی داره. بنابراین، اینکه آدم خودش برنامه نویسی رو یاد بگیره تا واسه شروع کار، بتونه کارشو راه بندازه خیلی بهتر و به‌صرفه تره.
پس منه جوان، اگه بخوام به عنوان یه شغل و محل کسب درآمد برای زندگی آینده به قضیه نگاه کنم، باید خیلی جدّی به مسائل توجه کنم و سختی‌ها رو به جون بخرم و تلاش کنم و ناامید نشم. به لحاظ منابع مالی و سرمایه، چندان مشکل حادّی ندارم. بزرگترین مشکل یا بهتره بگم چالش برای من، همین یاد گرفتن اینه که دانش و مهارت کافی کسب کنم و بتونم کارام رو خودم انجام بدم.
یکی از حقایق ملموسی که فکر کردن بهش واقعاً آزارم میده، این هست که با وجود اینکه افرادی همسن و سال خودم - حداقل تو محیط دانشگاه - تو اطرافم هستن، ولی هیچکدوم تو فاز من نیستن و افکاری مثل من ندارن. من تو اطرافم کسی رو ندارم که مثل خودم به مسائل مرتبط با کامپیوتر و تکنولوژی و استارتاپ علاقه و اطلاعات داشته باشه. اینم از بدشانسی منه.
امروز که اولین روز وارد شدنم به ویرگول هست، چنتا وبلاگ تو اینجا دیدم که در مورد مسائل کامپیوتر و برنامه نویسی بود. یکی از این وبلاگ‌ها، مال دختری بود که بطور حرفه‌ای و تخصصی تو کار برنامه نویسی بود و از این راه درآمد هم کسب میکرد. برام خیلی عجیب بود. خواهر خودم که دانشجوعه، با کامپیوتر فقط بلده چنتا کار ساده و ابتدایی انجام بده! اونوقت من وبلاگ دختری رو می‌بینم که با چند نفر دیگه، بصورت تیمی داره برنامه نویسی میکنه!!
چیزی که در مورد برنامه نویسی برام سوال بزرگیه و تاحالا نتونستم به جواب برسم، اینه که یه نفر برنامه نویس، چطوری اون همه کد رو تو ذهنش جا میده و حفظ میکنه؟ متأسفانه تاحالا با کسی برخورد نکردم که برنامه نویسی انجام بده و ازش اینو بپرسم و تو اینترنت هم با وجودی که فروم‌های برنامه نویسی ایرانی و خارجی کم نیست، تمایل نداشتم که اینو بپرسم، چون فکر میکردم بقیه افرادی که اونجان و برنامه نویسی رو شاید در حدّ قوی بلدن، با خوندن چیزی که من نوشتم، بهم بخندن و مسخرم بکنن.
ولی خودم تصمیم دارم وارد برنامه نویسی بشم. هر طور شده و حتّی اگه خیلی هم طول بکشه؛ یه سال، دو سال، سه سال، حالا هرچقدر.
اگه بخوام بطور حرفه‌ای و تخصصی و با هدف کسب درآمد استارتاپ خودم رو راه بندازم، باید به دانش و مهارت در سطح حرفه‌ای تسّلط پیدا کنم.
من اهل مَن مَن کردن نیستم و خیلی نمیخوام ایده‌هام رو واضح و گسترده اینجا توضیح بدم؛ چون هم بحث لو رفتن وجود داره و هم دوس دارم بیشتر از حرف زدن و تعریف کردن، به هدف گذاری‌هام عمل کنم و اونارو تبدیل به تجربه و خاطره کنم.
من از ریسک کردن و شکست خوردن ابداً نمی‌ترسم. ممکنه خودم رو سرزنش کنم و دو-سه روزی ناخوش احوال بشم ولی این دپرس بودن نهایتاً بیشتر از چند روز کوتاه، طول نمیکشه.
