چهارشنبه 10 اردیبهشت 1399 ساعت 23:19
کم کم دارم از کاربرای وب فارسی ناامید میشم. ناامیدی از این جهت که هیچ کدوم از افرادی که ازشون راهنمایی خواسته بودم و فوقش دو-سه دیقه از وقت باارزششون رو می گرفتم، بهم جوابی نفرستادن. این کاربرای کار بلد و ماهر که اغلب‌شون دانشجو یا فارغ‌التحصیل کامپیوتر بودن و به من جواب ندادن، گاهاً جزو همونایی ان که واسه شرکت‌های آی‌تی، نفری چنتا چنتا سی‌وی می فرستن بلکه کار پیدا کنن. از قدیم گفتن دست گرفتن رسمیه که از علی مونده. میدونم، چیزایی که من دنبال یاد گرفتنش هستم، چیزایی نیستن که بیان در خونه‌ی آدمو بزنن. باید بری دنبالش. باید واسش تلاش کنی. باید از منابع باارزش زندگیت واسش مایه بذاری. الکی نیستش که.
دیروز حوالی چهار بعد از ظهر، موقعی که از شدت فشار گرسنگی ناشی از روزه رفته بودم بخوابم بلکه یکی دو ساعت زمان بگذره، زنگ خونه صدا کرد. پستچی کتابی که هفته‌‌ی قبل، جمعه شب از اینترنت سفارش داده بودم رو آورد.
کتابی که سفارش داده بودم، ترجمه‌ی یک کتاب آمریکایی و چاپ 98 بود. نمیخوام در مورد عنوان و موضوعش حرفی بزنم. موضوع اون کتاب، مرتبط با همه‌ی چیزیه که تو ذهنم هست.
امشب - همین چند دیقه پیش، قبل از نوشتن این حرفا - با گوشی آنلاین شدم و تو اینستاگرام لایو "ترلان پروانه" رو نگاه می کردم. باتری گوشیم رو 3 درصد بود. دو-سه دیقه بعد از موندن تو لایو ترلان، گوشیم به‌شدت داغ کرد و خاموش شد.
پنج ساله که این گوشی رو دارم. یه ال‌جی مدل جی3. به لحاظ مالی مشکلی ندارم اما دلم نمیاد کلّی پول بی‌زبون واسه خریدن یدونه گوشی فلگ‌شیپ هدر بدم. گوشی‌های میان‌رده هم واسه من کارایی ندارن.
الان که دارم این جمله رو می نویسم، خیلی خسته و خوابالو ام. تو ذهنم یه دریای متلاطم هست، و من وسط این دریا، نظاره گر موج‌ها هستم. دریایی که میدونم ساحل آرامشش کدوم سمته اما نای پارو زدن تا اونجا رو ندارم. چاره‌ای هم جز رفتن به اونجا ندارم.
میدونم و اطمینان صد درصد دارم اگه واسه رسیدن به اون ساحل آرامش، تلاش نکنم، موقعی که به سن پیری برسم - مثلا هشتاد-نود ساله شم - قطعاً تو تنهایی‌های خودم، با فکر کردن به این روزا، حسرت خواهم خورد که "چرا فقط نشستم و نگاه کردم و کاری نکردم" .. از بابت این مسئله کاملاً مطمعنم.
اگر شکست بخورم و سرمایه‌هام بر باد بره - که بدون تعارف احتمالش هفتاد درصد هست - بازم از کارام پشیمون نخواهم شد. من از ریسک کردن و شکست خوردن، به اندازه سر سوزن ترس و واهمه ندارم.
من میخوام بزرگ‌ترین شرط زندگیم رو بر روی چیزی که آینده‌ی نامعلومی داره ببندم.
من نمی‌ترسم چون ساختن آینده، از پیش‌بینی کردنش آسون‌تره.
