
?قلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا ۚ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ(۵۳- زمر)
بدان بندگانم که به عصیان اسراف بر نفس خود کردند بگو: هرگز از رحمت نامنتهای خدا نا امید مباشید، البته خدا همه گناهان را (چون توبه کنید) خواهد بخشید، که او خدایی بسیار آمرزنده و مهربان ااست
?حضرت علی علیهالسلام میفرمایند:
هيچ يك از شما جز به پروردگار خويش اميد نبندد و جز از گناه خود نترسد .
( نهج البلاغة، الحكمة ۸۲)
این قسمت: 《 امید 》
?همانا انسان به امید زنده است.
امید در واقع،
حالتی نفسانی است که فردِ امیدوار را به تلاش جدی وا میدارد. و خلاء آن تمامی مشکلات روح و روان یک انسان را به نام خود میزند.
?امید آثار بسیاری در زندگی ما به وجود میآورد:
از فعالیت هدفمند گرفته تا معرفی الگو، توانِ کسبِ آرامش و آینده نگری و...
?«آنتونی شولی» و «هنری بیلر» در بخش سیزدهمِ کتابِ «امیدواری در عصر استرس و اضطراب» گفته اند:
برای غلبه بر ناامیدی کافی است، از تاریکی ها رها شوید!
↩تاریکی فقط مختص به ندیدن نور نیست!
در واقع تاریکی یعنی حذفِ منبعِ نور!
اضطراب، درماندگی، اسارتِ احساس، نتیجه این خود باختگی در مقابلِ ندیدن منبع نور است.
اغلب انسانها در چنین شرایطی اتلاف نفس دارند، یعنی در تاریکی دست آویز کرم شبی میشوند که خود محتاج منبع اصلی نور است!
✨گرچه انسان، موجودى ضعیف است و در تمام مراحل زندگى نیازمند عنایت الهى است.
اما نفس آدمى مؤثرترین عامل در انحطاط یا ارتقاى اوست...
↩بیشتر انسانها پس از آنکه مرتکبِ لغزشها و نافرمانیها شدند و در مبارزه با نفس شکست خوردند، به جای توبه و بازگشت به سوی خدا، به ریسمانِ ناامیدی پناه میبرند.
و ناامیدی احساس قدرتمندِ ویران کننده ای است که انسان را به چاهِ تاریک و غمگین دنیا میکشاند.
و تنها سلاح رهایی از آن، وجودِ انگیزه ای طوفانی است!
↩️امید و انگیزه را نباید در جلب محبت و یا توجه دیگران جست و جو کرد،
چرا که هر کدام از ما انسانها محتاج مزه حقیقی محبت الهی هستیم.
↩تفاوت محبت خداوند با دیگران هم در این است که جلب محبت دیگران در ابتدا راحت و سهل است اما فقط یک امید واهی چند روزه است، به همان راحتی که به دست آمده از دست می رود!
اما جلب محبت خدا، گرچه سخت به دست میآید ولی هرگز از دست نمی رود.
⚡️تلنگر امروز هم همین است :
دوستِ عزیز، داشتن صفای روح، قلبی لطیف و عاری از ناامیدی در گرو اتصال به منبع نور و رحمت است و شما را از هر فکر منفی تهی می کند.
مگر می شود شما پشتیبانی چون خداوند داشته باشید و در چیزی درمانده شوید و یا به نتیجه ی آن کار نا امید باشید ؟
پیامبر گرامی اسلام می فرمایند:
گنهكارِ اميدوار به رحمت خدا ؛ نزديك تر است به رحمت الهی، تا عابدِ نوميد.
?بررسی "جزء بیست و چهارم" قرآن کریم با محوریتِ "انسانشناسی" و موضوعِ " امید"