ویرگول
ورودثبت نام
ََDaniel
ََDanielبه روز، یه شب، یه نفر، هه. مرد
ََDaniel
ََDaniel
خواندن ۷ دقیقه·۴ سال پیش

من کی هستم؟

من کی هستم
من کی هستم


سلام. من امیررضا علیزاده هستم.

نوشتن این متن خیلی برام سخته و همین الان شاید ازش منصرف بشم، چون گذشته ای نچندان جالبی داشتم. زندگی که در تنهایی گذشت. تنهایی نه اینکه واقا تنها باشم، تنها از نظر روحی. از نظر هم صحبتی. از نظر هم فکری. تنهایی خیلی بده. اما چرا تنها بودم؟ از اولش تنها بودم اصلا؟ نه. اما تجربه گاهی وقتا باعث میشه از آدما فاصله بگیری و بیشتر توی خودت فرو بری و گم شی. در تاریکی وجودت بری و گم شی و هیچ نوری هم نباشه تا تورو از این تاریکی در بیاری.

اما...

اما من تمام تلاشمو دارم میکنم تا بتونم یه مشعل روشن کنم تا ببینم کجام؟؟ چه کسایی اطرافم هستن؟ ببینم مسیرم چیه و به چه سمتی حرکت میکنم. دارم مطالعه میکنم، دارم میجنگم. میجنگم تا بتونم روشنایی رو بدست بیارم.

میگن مسئولیت 100 در صد زندگی خودتو بر عهده بگیر. منم سعی میکنم اینکارو کنم اما در عمل خیلی سخته. خیلی سخته هیچ کسی رو جز خودت در زندگی و مردابی که هستی مقصر بدونی. اما انقدر خودمون رو مقصر دونستیم که بقیه شدن فرشته و ما شدیم خود شیطان رجیم. انقدر خودمونو مجرم کردیم، سر زنش کردیم، انقققققد به خودمون بد و بیراه گفتیم که شدیم دشمن خودمون.

من نمی خوام با خودم دشمن باشم. نمیخوام با خودم بد باشم. من به خودم باید افتخار کنم که منم. این منم امیررضا. من قدرتمندم، من قویم، من بهترین خودم در این دنیا هستم. من بی نهایت باهوشم.

اما...

اما..

اما چی؟ اما اطرافیان، دوستان، آشنایان بلاییییی سر مغز ما آوردن که فکر میکنیم بد بختیم. بی ارضه ایم، احمقیییییم. خسسسته شدم از بس این حرفای مفت رو شنیدم.

زمانی که بچه هستیم، اسپند دود کن رو نشونمون میدن میگن اگه درس نخونی میشی اون. بعد بزرگ تر میشیم، درس میخونیم، میشیم آبدار چی. تلاش میکنیم به جایی میرسیم، براشون انگار اهمیت نداره. تلاش میکنیم زندگی گندمون رو تغییر بدیم انرژی منفی و راهنمایی های چرررررت میکننمون.

من تنها نبودم.

منم روزی از تهه دلم میخندیدم

منم روزی حالم خوب بود

اما امروز، 26 سالمه، و نمیتونم حسمو بروز بدم. نمیتونم از تهه دلم بخندم، نمییییتونم حالمو خوب کنم. چرا؟؟؟؟؟؟ چوووون وقتی از تهه دل میخندیدم گفتن نخند زشته. چون وقتی حالم خوب بود و میخندیدم گگند زدن به حال خوبم و بعد از اون نخندیدم که ضد حال نخورم. دیگه نتونستم از تهه دلم به کسی بگم دوسش دارم مبادا ترکم نکنه. کاش همه چی انقدر بد نبود. انقدر سخت نبود. وقتی دلت میخواست به کسی بگی دوسش داری، واقا بگی بدون اینکه بترسی. بترسی ازینکه اون بگه نه من دوست ندارم. بگه من میخوام برم از زندگیت.

اره، خیلی سخت شده. زندگی. من 26 سالمه و انقدر شکستم. خیلی تجربه هایی دارم. خیلی مطالعه میکنم، خیلی دوره شرکت میکنم، مشکلاتی دارم که فقط خودم میتونم با خودم در میون بذارم. چرا فقط با خودم؟؟؟

چون وقتی حرف دلتو میخوای به کسی بزنی، میزاره میره. وقتی با شوق چیزی رو برای کسی تعریف میکنی و انتظار تشویق داری، گند میزنه به حالتو ترکت میکنه. و وقتی بر میگرده که دیگه دیر شده.

آره با خودتم محسن خان. دمت گرم. وقتی گریه میکردی، کنارت بودم. وقتی دلت گرفته بود کنارت بودم. وقتی خوب بودی کنارت بودم. وقتی حرف داشتی، از خوابم زدم و ساعت 1 شب تا 3 شب باهات بیرون بودم، و خودم باید ساعت 5 صبح بیدار میشدم میرفتم سر کار، اما کنارت بودم.

اما...

زمانی که من یه بار از تهه دلم گریه کردم، از پشت جوری بهم خنجر زدی که هیچ وقت باورم نشد. آره، از رفاقت برات چیزی کم نذاشتم. پول خواستی، حسابامو برات خالی کردم اما تو جای پس دادن، ... . دمت گرم محسن خان. یادش بخیر سال 1400 هولوهوش 3م فروردین ماه ساعت 3 شب زنگ زدی گفتی بریم شمال. و رفتیم. کلی خوش گذشت، کنار دریا رفتیم، گشتیم، ماشین سواری کردیم، ملتو نجات دادیم، رفتیم باغ طرف. ماهی خوردیم، کباب زدیم. آخرشم نزدیک بود بریم تهه دره. من همش باهات بودم اما زمانی که بهت نیاز داشتم گذاشتی رفتی. بهم پیام دادی دیگه نمیخوام ببینمت، دقیقا زمانی که بد ترین حال ممکن در زندگیم رو داشتم.

زندگی خیلی عجیبه، آره. شاید این متنو کسی که دوسش دارم بخونه و بیاد آتو ازم در بیاره. هه

آتو، از آتو خیلی بدم میاد. من حتی وقتی آتو خیلی گنده از کسی داشته باشم استفاده نمیکنم چون حس خوبی بهم نمیده. اما خیلی ها هستن از کوچکترین آتو سو استفاده میکنن تا زمین بزننت.

راستی..

چرا کسایی که پایین تر از تو هستن نمیخوانن موفقیتتو ببینن؟ بحث برای زمانیه که من بیمارستان خدمات بودم و مهارت تایپ رادیولوژی یاد گرفتم، آماده سازی یاد گرفتم، منشی یاد گرفتم اما همکارا جوری زیراب میزدن انگار دشمن خونیشون هستم. میدونی چی کار کردم؟ یه آدم خوبی بهم گفت تا کاری انجام نشده صداشو در نیار. مننم اینکارو کردم و تونستم تایپسیت رادیولوژی بشم حتی زمانی که همه باهام مخالف بودن جز خانمی به اسم مرجان که بهش میدونم. تنها انسان خوبی که میشناسم. کسی که توصیفش خیلی سخته. الان خارج از کشوره و مطمئنم یه روز میرم ببینمش. احتمالا دخترش بزرگ شده اونوقت.

میدونی جالبش چیه؟ زمانی که به خانواده گفتم بالاخره تونستم جایگاه تایپیست رو بدست بیارم (چون خیلی سختی کشیدم و تمرین وتلاش کردم و جنگیدم) واکنشی نشون ندادن. حتی یه آفرین خشک و خالیم نگفتن. در صورتی که انتظار داشتم هیجان زده بشن، بغلم کننو بگن افرین. حالا تلاش کن ازین بالاترم بری. که متاسفانه همیشه باید بخوره تو برجکم.

امروز که دارم این متن رو مینوسیم، حالم خیلی خوب نیست. اما دارم سعی میکنم شغلمو عوض کنم، سعی میکنم کارآفرین بشم. حالم داره از کارمندی بهم میخوره. از ترس متنفرم. از عدم توانایی. از روزمررگی متنفررررفم.

اینجا به خودم قول میدم تا 5 سال دیگه کسب و کار خودم رو راه اندازی کردم.

خب...

خیلی حرف دارم

خیلی دلم پره که به کسی نتونستم بگم واینجا دارم میگم

تبدیل شدم به یه آدم آهنی. که نه احساسی ازش مونده، نه چیزی. فقط تظاهر میکنم. البته که کنار همسرم احساس خوبی دارم. اینکه خانواده خوبی دارم. اما ...

کاش میشد حرفارو به ادما زد. به همسرم زد. به خانواده زد بدون اینکه قضاوت بشی. بدون اینکه ناجوانمردانه قضاوتت کنن. خیلی دلم میخواد حرفای دلمو بزنم. اما نمیشه. چون احتمالا ناراحت میشن. از حرفات جوری برداشت میکنن که ... انگار ... نمیدونم اما من آدمی هستم که به سادگی ناراحت نمی شم از حرف مردم و سعی میکنم هم دردی کنم. اما وقتی جایگاه عوض میشه، من میشم آدم بده.

میدونی یه چیز عجیب...

چرا به دیگران کمک میکنی ازت بدشون میاد؟؟؟؟

من اطلاعاتی دارم که میتونه زندگی خیلی هارو بهتر کنه. خیلی ها رو از دور میبینم میفهمم چه مرگشونه اما وقتی میای بهشون کمک میکنی، همون لحضه باهات خوبن انگار رفیق جینگشونی، اما فرداش جوری رفتار میکنن انگار دشمن خونی قدیمی هم هستیم. برای همین خیلی سخت شده. اینکه ببینی خیلی ها دارن تلف میشن و اما بخاطر اینکه میترسی ازت دور شن، سکوت میکنی.

من خودم به کمک نیاز دارم. اما نمیتونم با کسی صحبت کنم. چون درک نمیکنن. نمیفهمن. (همین کلمه فهم رو میزنن تو سرت و میگن: "اها حالا ما شدیم نفهم؟". آره نفهمید. نفههههههم.). حالم ازین حرفا بهم میخوره. تا حرف میزنی بهشون بر میخوره. کاش کسی بود میتونستم اینطوری باهاش حرف بزنم و جای سخنرانی گوش کنه.

یه زمانی صبور بودم، یه زمانی خیلی به حرف مردم گوش میدادم. دوستم میگفت تو خیلی شنوده خوبی هستی، اما الان بی طاقتم، صبوریم تموم شده. نمیتونم به چرندیات ملت گوش کنم چون چرت میگن. و زمانی که نوبت حرف زدن تو میشه میذارن میرن و حتی براشون مهم نیست داشتی حرف میزدی. اما الان عصبی شدم. بیشتر از چند دقیقه نمیتونم صبر کنم. همش تو خودم میریزم حرفامو. با خودم حرف میزنم. اشتباه میکنم خودمو سرزنش میکنم. کسی ناراحت میشه خودمو مقصر میدونم. اما کافیه.

یسری محل کار بودم و همکارم گفت کی فلان چیزو گفته که اینطوریه؟؟ گفتم من . گفت انقدر من من میکنی میترسم با کله بخوری زمین. اما میدونی چیه؟؟؟؟ انقدر تا امروز شما شما کردم که خودمو فراموش کردم. انقدر متواضع بودم که خودمو بی ارزش کردم. انقدر خودمو نا دیده گرفتم که تنها موندم. آره. من میگم. من آدم بزرگ و آینده نگری هستم. متفکر و خلاقم. میدونم چی کار میکنم. تازه شروع کردم به احترام گذاشتن به خودم. وقتی صحبت میکنم کسی گوش نمیکنه عصبانی میشم و دیگه ادامه نمیدم چون حرفام با ارزشه.کسی گوش نمیده بره به جهنم. چرا انتظار احترام دارن زمانی که به من احترام نمیذارن؟؟؟

ب نظرم فقط کتاب میتونه دوست خوبی باشه. زمانی که حالم خیلی بد بود و رفیقم ول کرد رفت، طبیعیت منو کشید سمت کتابفروشی و کتابی رو بهم داد که با من حرف زد. کمکم کرد. حالمو خوب کرد. کتاب هیچ ملاقاتی اتفاقی نیست از ماکان منگوچ. ممنونم ازت ماکان که کمکم کردی.

خیلی حرف دارم که بزنم. خیلی دلم گرفته.

خود خواهی خوبه. دوست داشتن خود. خود پسندی. عزت نفس. اعتماد به نفس.


حرفدلمزندگیحرف دل
۶
۶
ََDaniel
ََDaniel
به روز، یه شب، یه نفر، هه. مرد
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید