می‌خواهم دربارۀ نوشتن حرف بزنم؛ پرسش بی‌پاسخی که در جمع دوستان کارگاه نگارش مطرح شد. این پرسش را لابد همۀ شرکت‌کنندگان کارگاه نگارش و زیبانویسی در خلوت به آن پاسخ داده‌اند.
برای من نوشتن، نوشتن از خودم برای خود، شکلی از حضور داشتن است. مواقعی که نمی‌نویسم و روزمره‌ام را ثبت نمی‌کنم انگار حضور ندارم و هیچ اتفاقی نمی‌افتد! اتفاقاً چند ماهی است که نمی‌توانم بنویسم و خیال می‌کنم این چند ماه اخیر هیچ اتفاقی در زندگی‌ام رخ نداده. اصلاً انگار در این جهان نیستم. در کتابی می‌خواندم که نوشتن، نوشتن از وقایع و فکر و خیال‌ها و اندیشه‌ها، شبیه بودن است. نویسنده می‌گفت در مدرسه عادت به نوشتن داشت و هر اتفاق سادهای را می‌نوشت. همکلاسی‌هایش عادت کرده بودند هر رخداد سادهای را که احیاناً خودشان هم در آن حضور داشتند یک مرتبه از زبان و قلم او بخوانند. انگار که پیش از خواندن نوشتۀ او آن رخداد رخ نمی‌داد.
حالا که نوشتن برایم مانند بودن است، پس چرا نمی‌نویسم؟ شاید پرسش و مسئله‌ام چیز دیگری است. پرسش اصلی‌ام این است که چرا باید نوشته‌ها را منتشر کرد؟ در جواب پاسخ‌های متفاوتی به ذهنم می‌رسد. شاید نوشته‌ای که خواننده و مخاطبی غیر از نویسنده نداشته باشد، اصلاً نوشته نباشد؛ سیاهه‌ای باشد به نگارش درنیامده! شریک کردن دیگران در تجربه‌ها ارزشی کمتر از خود نوشتن ندارد. اجازه دادن به دیگران برای سهیم شدن در تجربه‌ها و باز کردن در برای ورود افراد اتفاق بزرگ و مبارکی است. همان‌طور که بسیاری از افراد سخاوتمند با شریک کردن تجربه‌ها و افکارشان از طریق جستا‌رها، داستان‌ها، فیلم‌ها و ... در زندگی‌ام بسیار اثر گذاشته‌اند. امیدوارم این یادداشت سرآغازی باشد برای گشودن این در.
