سلام ، زیبایی صبح از آن شما خوبان
با گل سرخ لبانت ، دمنوشی از بوسه خواهم ساخت و از جام چشمانت ، جرعه جرعه .شراب عشق خواهم نوشید.
بوقت نگاهت ،خیره در آفتاب ،به انتظار نرگس مژگانت ، لحظات را نگران خواهم گذراند.
بوقت خوابت، بر بالینت ،تا سحرگاهان ، به انتظارطلوع ،صبح را پذیرا خواهم بود
ای تمنای بی نهایت ، ای ترنم زیبای باران، ای لاله واژگون دشت خیالم، ای تنهاترین رفیق تنهایی من، و .....
چشمایت را بگشا ،صبح پشت پلک هایت در می زند و در دست هایش گل امید و بر چهره اش ،سپیده لبخند می زند.
بارش اشک هایش، شبنمی بر گل می نشاند و لطافت نسیم ، گونه های روز را می نوازد.
مهدی خادم حمز ه یی ( پاییز ۱۴۰۴)
صبحتان همیشه صبح