این پست در اسفند ۱۴۰۴ منتشر شد و کمی بعدتر توسط ویرگول از حالت انتشار خارج شد.
در مرداد ۱۴۰۵ مجدد منتشر شده.
چندین بهار از عمرمان طی شده، با سختی و اندوه؛ سختی همزیستی با ناآگاهان و متعصبان. و اندوه از نبود یک زندگی آرام و بانشاط.
در آستانه بهار جدید، خستهتر از همیشه، دوباره این ما هستیم و این حکومت جبار اسلامی. کجاست آن عطوفتی که از رسول مسلمانان شنیدهایم؟ کجاست آن سرشتی که از امام شیعیان خواندهایم؟
از محمد مهربانی و رواداری در رسالت شنیدهایم، اما مسلمانان پیروی جمهوری اسلامی، نامهربانیها و نارواداریها که نشانمان دادند.
از علی عدالت و پاکدستی در خلافت شنیدهایم، اما شیعیان پیروی جمهوری اسلامی، بیعدالتیها و ناپاکدستیها که نشانمان دادند.
مهربانی و رواداری با خویشتن که رسالت الهی نیاز ندارد، الهی بودن رسالت، در مهربانی و رواداری با غیر معنا میدهد.
عدالت و پاکدستی در نبود قدرت که خلافت الهی نیاز ندارد، الهی بودن خلافت، در عدالت و پاکدستی در زمان قدرت معنا میدهد.
ما جوانان ایرانی، چیز دیگری شنیدیم و خواندیم، اما چیز دیگری را به چشم خود دیدیم. ما اسلام شیعی را با هر آنچه که نباید میبود، زندگی کردیم.
بزنید و نابود کنید این اسرائیل و آمریکای پلید را، ولی شما را به قرآن قسم، تمامش کنید. زندگی ما در این بازی کثیف شما تمام شد و این دشمنان شما نابود نشدند.
کاش این دقت و سرعت عملی که در مسدودسازی اینترنت داشتید در نابودسازی دشمنانتان جلوه میکرد.
چه از جان این اینترنت میخواهید؟ به خدا بخش مهمی از زندگی جوانان در آن بنا شده، زندگی و امرار معاش جوان ایرانی به آن گره خورده.
به گمانم قصه همان است که همیشه بوده، دیواری کوتاهتر از اینترنت و جوان بختبرگشته ایرانی پیدا نمیکنید.
شما بر شانههای مسلمانان و شیعیان حقیقی سوار شدید، اما اعتبار آنان را خدشهدار نه، بلکه نابود کردید. همانطور که روحانی شیعه دربند محمدتقی اکبرنژاد گفت؛ شما یک مرجعیت هزارساله را به باد دادید. دست مریزاد.