رَپِ فارسی به شکلی از ژانر موسیقی به نام رَپ گفته میشود که به زبان فارسی خوانده میشود. این سبک موسیقی اگر چه عمدتاً متأثر از سبک رپ آمریکایی است، اما تمام ویژگیهای آن را ندارد و برخی خصوصیات آن در رپ آمریکایی وجود ندارد. رپ فارسی در اواخر دههٔ ۱۳۷۰ خورشیدی در ایران شکل گرفتهاست و خوانندههای زیادی بهطور زیرزمینی و غیرمجاز در این سبک فعال هستند. در ایران، خوانندگان رپ از این ابزار برای اعتراض به مشکلات اجتماعی، سیاسی، فرهنگی خود استفاده میکنند. البته افراد مختلف با اهداف و نیات متفاوتی مشغول به نوشتن شعر در چنین قالبی میشوند. این زیرسبک از موسیقی این فرم با بهکارگیری تکنیکهای غربی و استفاده از منابع بومی موجود به وجود آمده، موضوعی که که در ایران نهایتاً گاهی به سمت و سوی موسیقی عامهپسند گرایش یافتهاست به طوری که امروزه جوانان ایرانی خیلی رواج دارد و در ایران به عنوان یک موسیقی دلنشین و آموزنده توسط مردم تأیید میشود. اغلب خوانندگان رپ فارسی مجبور به مهاجرت شدهاند و با نظام حاضر مخالف هستند.
موسیقی رپ فارسی بهطور کلی به دو دسته تقسیم میشود:
دسته اول رپرهای مین استریم سبک رپ فارسی بیشتر از موضوعهایی مانند زندگی و افکار خود، خوشگذرانی، عشق و مسائل روزمره و عادی ترانه هایخود را مینویسند و تولید میکنند و رواج زندگی ای آزاد و دور از قوانین را میکنند.
دسته دوم رپرهای زیرزمینی از نظر آرایه و قافیهها پیچیدهتر از مین استریمها هستند و معمولاً معترض تر از خوانندگان مین استریم هستند اما مطلقاً جنبه سیاسی اجتماعی ویژگی اصلی این سبک نیست و هر موضوعی که مربوط به اعتراض باشد الزاماً زیرزمینی نیست چرا که بسیاری از تکنیکهای نوشتاری در کارهای بعضی رپرهای اعتراضی رعایت نمیشود و در کنار کارهایشان به خوانندگی راک و پاپ و سبکهای مین استریم دیگری میپردازند.
