
اوتیسم یک اختلال عصبی رشدی است که با مواردی مثل:آسیب های اجتماعی، اختلالات شناختی، مشکلات ارتباطی، رفتارهای تکراری و… به نمایان میشود. از آنجایی که اوتیسم یک اختلال طیفی است، می تواند از خیلی خفیف تا خیلی شدید متغیر باشد و در تمام گروه های قومی، اجتماعی، اقتصادی و سنی رخ دهد. مردان چهار برابر بیشتر از زنان در معرض ابتلا به اوتیسم هستند. برخی از کودکان مبتلا به اوتیسم قبل از 1 یا 2 سالگی طبیعی به نظر می رسند و سپس به طور ناگهانی "پسرفت" می کنند و مهارت های زبانی یا اجتماعی را که قبلا به دست آورده بودند از دست می دهند. به این نوع اوتیسم رگرسیون گفته می شود.
اوتیسم در کودکان خردسال چگونه است؟
تفاوت اوتیسم در دختران و پسران
اوتیسم گاهی اوقات می تواند در دختران و پسران متفاوت باشد. برای مثال، دختران اوتیستیک ممکن است ساکت تر باشند، ممکن است احساسات خود را پنهان کنند و به نظر می رسد که بهتر با موقعیت های اجتماعی کنار می آیند. و همین باعث شده تا تشخیص اوتیسم در دختران دشوارتر است.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟
اگر نگران هستید که شما یا فرزندتان مبتلا به اوتیسم است، به دنبال کمک باشید. مداخله زودهنگام بدون توجه به نوع اوتیسم کودک، بهترین نتایج را ارائه می دهد.
ممکن است علائم اوتیسم در سنین مختلف متفاوت باشد.در سال اول، کودک مبتلا به اوتیسم ممکن است به افراد دیگر علاقه نداشته باشد و ممکن است با والدین خود تماس چشمی برقرار نکند. آنها ممکن است مانند سایر نوزادان لبخند یا ژست ندهند.
در دوران نوپا، کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است به نام خود پاسخ ندهند، یا ممکن است روی فعالیت هایی مانند ردیف کردن اسباب بازی ها تمرکز کنند. آنها ممکن است علاقه ای به بازی با کودکان دیگر نداشته باشند یا ممکن است یکنواخت صحبت کنند.
کودکان بزرگتر مبتلا به اوتیسم ممکن است در موقعیتهای اجتماعی، پیروی از دستورالعملها یا دوستیابی مشکلاتی داشته باشند.
گاهی اوقات افراد تا بزرگسالی به اوتیسم مبتلا نمی شوند. آنها ممکن است زندگی خود را با این احساس بگذرانند که کاملاً مناسب نیستند. ممکن است در روابط، موقعیت های کاری و اجتماعی مشکلاتی داشته باشند. آنها همچنین ممکن است شرایط سلامت روانی مانند اضطراب یا افسردگی داشته باشند.