علی مظفری/ دانشجوی دورهی کارشناسی رشتهی مهندسی مکانیک دانشگاه صنعتی شریف
از میانبرداشتن سرباز یک کشور، آن هم بدین شیوه و سپس تفاخر به آن از سوی عامل آن، امری است که ناگزیر برانگیختن احساسات را به همراه دارد. از سویی داعیهی وقوف به همهی جوانب واقعیت از سوی هر یک از افراد امریست بسی نابخردانه.
درست در چنین شرایطی، احساسِ افسارگسیخته به آسانی میتواند تصور ناقص و فردی از واقعیت را برابر همهی واقعیت جلوه داده که به پشتوانهی آن، فرد قضاوت کرده و حکم صادر کند. پیامد این گونه از قضاوتها، در ابعاد خُرد، از برچسبزدن به دیگری و تمسخر، به محض یک اظهارنظر در فضای مجازی آغاز شده و در ابعاد کلان میتواند آنقدر پیش رود که به یک نزاع بینالمللی خانمانبرانداز بینجامد که باید از آن پرهیز کرد.
این ارزیابیها و تعمیم جزء به کل واقعیت ناقصی که آن را نزد خود میپنداریم، ریشه در گذشتهای دارد که بر مردمان رفته، گذشتهی دور یا نزدیک، از آبان ۹۸، دی ۹۶، خرداد ۸۸ و تیر ۷۸ گرفته تا شهریور ۵۸ و بهمن ۵۷ و همهی رخدادهای ازقلمافتاده که هر کدام، قابل بحث و بررسی است.
اما اکنون، آنچه بر سر آن اتفاق نظر وجود دارد، ترور فرماندهی ارشد نظامی یک کشور، در شرایطی غیرجنگی، در کشوری دیگر، از سوی گماشتههای کشور ثالثی است که هزاران کیلومتر از ما دور است و دور تا دور ما پایگاه نظامی دارد. نکوهش و محکومکردن این رخداد شوم که نقض عیان حقوق انسانی است و ابراز همدردی و تسلیت، نه به معنای سرپوشگذاشتن بر وقایع تلخ پیشین همچون سرکوب خونین آبانماه ۹۸ است و نه به معنای پشتیبانی از ظلم و فساد و موافقت با جور و نه چشمبستن بر بسترهاییست که این رخداد در آن صورت پذیرفته.
همای سعادت نه در آستین مسببان نابهسامانی داخلی است و نه تحفهی دشمن خارجی. همای سعادت همبستگی ملی است که باید از آن پاسداری نمود و بر تخریب آن همت نگمارد.
همهی این مصیبتها جانکاه است.
چه تندرویهای داخلی که جان جوانان این کشور را در خیابانهای همین کشور ستانده و چه ریختن خون فرماندهی ارشد نظامی این کشور به دست کشوری که ندای حقوق بشرش گوش همگان را کر کرده است. جانکاهتر امّا، همبستگیای است که در این شرایط به آن نیاز داریم و به جهت تقلیلهای ناصواب مسائل و اختلاط آنها، تبدیل به چندپارگیِ ویرانگر میشود. پرهیز از تقلیل و اختلاط اینچنینی مسائل، به آن سبب که دامنهی عواقبش، از دامان ما و کوتهاندیشیمان فراتر میرود و بر دیگرانی نیز اثر میگذارد، لازم است و ضروری.
نه عقبراندن دشمن خارجی و مقاومت در برابر او با چندپارگیِ داخلی شدنی است و نه مذاکره با وی در صورت پذیرش نقض آشکارای حقوق از جانب او و سرسپردگی محض.
شیرینی همبستگی بر سر مواضع مشترک، گمشدهی این روزهاست که امیدوارم روزی بهرهمان گردد. همای سعادت نه در آستین مسببان نابهسامانی داخلی است و نه تحفهی دشمن خارجی. همای سعادت همبستگی ملی است که باید از آن پاسداری نمود و بر تخریب آن همت نگمارد.
برای ورود به کانال پیامرسان تلگرام دوهفتهنامهی دانشجویی «داد» کلیک کنید.