مجتبی نظری/ دانشجوی دورهی کارشناسی ارشد رشتهی اقتصاد دانشگاه صنعتی شریف
از وقتی یادمان میآید، پدرانی خودخوانده در این نظام حکمرانی بالای سرمان ایستاده بودند تا صواب را از ناصواب برایمان تشخیص دهند. حتی وقتی وارد دانشگاه شدیم، این قیّمان تا دم در کلاس و درس که نه، تا درون حریم شخصیمان همراهمان آمدند. اینها از آن نوع قیّمانی نیستند که از زمانی به بعد تو را بالغ بدانند و رهایت کنند. اینها وقتی در خود احساس وظیفه میکنند که تبر دست گیرند و تنهی نشریهای دانشجویی را قطع کنند، رویکرد مربیان کودکستان به خود میگیرند!
توقیف نشریهی «فروغ» در دانشگاه صنعتی شریف، به خاطر آگاهیدادن در زمینهای که پدرخواندههای فرهنگمان در آن جز اهمال و کمکاری کارنامهای ندارند، بر پیکرهی این دانشگاه به یادگار خواهد ماند! قیّمانمان خوش ندارند چشم کودکان نابالغ دانشگاه به نوشتههایی پیرامون بهداشت زنان بخورد. توقیف یک رسانه فقط بستن دهان یک تحریریه نیست، بلکه توهین علنی به شعور تمام مخاطبان آن است. لابد دانشجویانی که تشویق میشوند به فتوحات علمی و حلکردن مسائل کشوری، آنقدرها هم در تشخیص این که چه باید بخوانند توانایی ندارند.
ساخت پدرسالارانه هنوز در قالب تحکّم قدرت به جامعه توهین میکند؛ جامعه اما روز به روز از زیر سایهی آن بیشتر خارج میشود. هرچه میگذرد تحمل این جامعه در برابر سلب آزادی و تجاوز به حریم شخصیاش کمتر میشود. همین روحیهی آزادیخواهی و نفی دخالتهای قیّممآبانه است که باعث شده واپسین شمارهی نشریهی نامبرده در سطح وسیعی از مخاطبان هدفش خوانده شود. آنچه واقعا مجوز انتشار یک تفکر را میدهد، امضای کسی نیست، بلکه مشروعیت و پذیرش آن در میان افراد است.
پیکان انتقاداتمان جایی جز نهاد توقیفکننده را نشانه نمیگیرد؛ این بهانه که سروصدای عدهای و عطششان برای سلب آزادی بخش بزرگی از دانشجویان موجب فشار به این نهاد شده باشد، قابل پذیرش نیست. نه اینکه واقعبین نباشیم و رانت قدرتشان را نشناسیم؛ باور داریم اگر جزو ساختاری باشیم که ما را به حکم خلاف انصاف سوق میدهد، کنارهگیری کمترین اقدام ممکن است.
کوتاهسخن اینکه باید افسوس خورد به حال نهاد دانشگاه که قیّممآبی و سرکوب را در خود پرورش میدهد. ای کاش نشانهی تبرمان به سوی آزادیهای دیگران نباشد؛ آن هم وقتی انواع وسیع نابهسامانیهای اطرافمان محصول اندیشهی ما و امثالمان است.
«گفتید: اگر معجزه دارید، کدام است؟
گفتیم: ببینید که اینک سخنِ ماست!
گفتید: چه راز است دراین معجزه؟ گفتیم:
رازیست که با مشتِ شما و دهنِ ماست!»
(شعر از حسین جنتی)
برای ورود به کانال پیامرسان تلگرام دوهفتهنامهی دانشجویی «داد» کلیک کنید.