مرتضی کیانی/ دانشجوی دورهی کارشناسی ارشد رشتهی اقتصاد دانشگاه صنعتی شریف
خیره نگاه میکنم به نعش نیمهجانش. تازه آبان غصهپوش را در خاک کردهام. اوایل دیماه است و از خودم میپرسم، این نعش نیمهجان اعتماد و امید چه بر سرش خواهد آمد. چشمان لعنتیاش را باز نمیکند. البته اگر باز کند هم نمیتوانم برق چشمان و لبخندش را ببینم. دستی روی چشمانش رفته به بهانهی مقطع حساس کنونی و حفظ آبرو در مقابل بیرونیها. چقدر دلم لک زده در چشمانش زل بزنم و قلبم آرام بگیرد. بامداد جمعه سیزده دی میشود. غمناک میشوم از غم مردمم. از غم آن دستانی که صورت اعتماد را گرفته بود. از غم خودم. این غم مشترک اگرچه غم است ولی چون مشترک است شاید نوید وصل بدهد. شاید کمی جان بدمد در آن پیکر به احتضاررفته.
صبح هیجده دی که میشود دستانِ روی صورتش محکمتر میشود. مدام تقلا میکند و من خون گریه میکنم. تصاویر را که میبینم، خون گریه میکنم. همدانشگاهی تازهعروس و تازهدامادم را که میبینم، خون گریه میکنم. چشمان اعتماد را که نمیبینم، خون گریه میکنم. صبح شنبهی بیستویک دی، اما دیگر تقلا نمیکند. دست آنقدر محکم شده بود که نفسش بند آمد چشمانم را نمیتوانم باز کنم. فقط خون میبینم و علامت سؤال. فقط ضجهی همسران و مادران را میبینم و بیرحمی دستانی که بر دهانشان گذاشتهاند. همان دستی که نفس اعتماد را برید حالا از جنازهاش دست برداشته و روی دهانهایی رفته که قلبهایشان با غم، ضربان دارد. پرسشهای ذهنم لحظهای به روحم امان نمیدهد. دشنه پشت دشنه است که در دست پرسشها بر جنازهام فرو میرود. خطای انسانی؟ این چه ساختاریست که در آن خطای انسانی میتواند چنین فاجعه بیافریند. مگر نه این است که چینش ساختار و فرآیندهای صحیح نظامی از مهمترین ارکان یک مجموعهی نظامیست. دشنه در قلبم که چرخ میزند صدایی از بیرون داد میکشد: جنگ سایبری. اگر اینطور باشد که دیگر برای پدافند هوایی آبرویی نمیماند. دیگر چه میماند از امنیت هوایی. کارد دیگری فرو میرود و مرا یاد نفوذ امنیتی و خرابکاری میاندازد. صحتش را نمیخواهم باور کنم. صدای سرویسهای امنیتی را میشنوم که التماس میکنند، باور نکن. اگر باور کنی ما از شرمندگی نمیتوانیم سر بلند کنیم. شرمندگی را که میشنوم چنان میخندم که با خندهام خون قی میکنم. هیچ جای این داستان شرمندگی ندیدم که اگر میدیدم این آتش و خون کمی آرام میگرفت. صدای پدری را در مسجد میشنوم. جنازه شدهام. از شنیدنها و کوتاهی دستم و خونی که شعلهی آتش درونم را تازه میکند، جنازه شدهام. دلم میخواهد این دم آخری فقط به پای سنگ قبر اعتماد بیفتم. باید التماسش کنم روی جنازه نرود. شاید این نعش غرق در خون زنده شد. شاید هنوز هم بتواند نفس بکشد. داراییمان را زیر خاک نکنید. دیگر چه میماند بین این مردم و درخت تازه چهلودو ساله شده؟ چرا باور نمیکنید که خون اعتماد ریشهاش را خشک خواهد کرد؟
برای ورود به کانال پیامرسان تلگرام دوهفتهنامهی دانشجویی «داد» کلیک کنید.