حالم خوب نیست.
بی خبر از آینده ، مایوس از گذشته.

به قول هم اتاقیم همه چیز خیلی عادیه اما احساس میکنم واسه من همه چیز به طرز ضعیفی عادیه.
احساس پوچی و درموندگی عجیبی رو دارم تجربه میکنم.
هیچ چیزی رو نتونستم وارد زندگیم کنم که ازش لذت ببرم.
هیچ جوری تا بحال نتونستم خودم رو تحسین کنم و این بیشتر از هر چیزی آزارم میده.
خواستم بگم اگر کسی رو دارید که از بودن باهاش لذت میبرید،اگر مشغول انجام کاری هستید که ازش رضایت دارید، بدونید که هنرِ این رو داشتید که چیزی رو که دوست داشتید وارد زندگیتون کنید،و این رو هم بدونید که زندگی داره روی خوشش رو بهتون نشون میده و بابتش میتونید تو آینه به خودتون لبخند بزنید.