شکست حتما نباید تو یه مسابقه‌ی بزرگ باشه
یا توی یه بازی فوتبال وقتی یه بازیکن حرفه ای هستی
یا سر میزی که کل زندگیت رو واسش قمار کردی.
شکست میتونه یه بدشانسی ساده باشه که هیچوقت نمیدونی چجوری باید ازش درس بگیری.
میتونه نرسیدن به اتوبوسی باشه که کل مسیر رو واسش با بیشترین سرعت خودت دویدی.
میتونه ندیدن آدمی باشه که کل روز رو به دیدنش داشتی فکر میکردی.
میتونه ناامید شدنت از آدمی باشه که فکر میکردی قرار بوده خیلی سیاه سفیدا رو واست رنگی کنه.
شکست همون روزیه که فکر میکردی روز مهمیه و واسش کلی برنامه ریختی اما با بدقولی یه آدمِ دیگه تمام اون برنامه ریزیت به هم خورده.
شکست اتفاقیه که اگه یه آدم کاملا معمولی مثل من باشی به راحتی واست میفته.
لازم نیست بهش لبخند بزنی و محکم بلند شی و دوباره بدوی، نه، بخاطرش ناراحت شو، بشین، بعد باز خیلی آروم سعی کن بلند شی، هر چقدر سخت سعی کن دوباره آهسته آهسته قدم برداری.
ولی اون نشستنت رو هیچوقت طول نده، اگه راه بری دوباره میشکنیا، ولی اگه بلند نشی و راه نری کم کم خم میشی، چشمات بازه ولی قادر به انجام هیچ کاری نیستی، ساده بگم: میمیری.
حالا انتخاب با خودته که مردن رو انتخاب کنی یا شکستن؟
پی نوشت: بعضی وقتا، بعضی وقتا مجبوریم مردن رو انتخاب کنیم، ولی موقته، نذار دائمی بشه رفیق♥️
