
دوست داشتم آزاد و رها،ساز میزدم....بیپروا شعر میگفتم...اما زمانه جوری پیش رفت که دارم شیمی میخونم و شبا تا خود صبح خیالپردازی میکنم چیزی رو که دوست دارم باشم...یه ساینتیست تو ذهن من به هیچ وجه جذاب نیست...به هیچ وجه...اما تحمل میکنم و هر روز تلاش میکنم بشم...از درون خرابم...مثل یه ساختمونیم که بیرونش نقش و نگاره...اما از داخل یه گوشش داره آتیش میگیره...یه گوشش جنگ و دعواست بین احساس و عقل...یه سمت دیگش یه نفر از خستگی افتاده رو زمین و آرزو میکنه تموم شه این زندگی لعنتی...دیگه نمیتونم...آخه مگه میشه تو خیال هم زندگی کرد...وقتی هر روز حقیقت مثل پتک محکم تر از قبل میکوبونه به کلت.